Afgelopen donderdagavond had ik weer saxofoonles. Blijkbaar doe ik dat al zo’n 3,5 jaar, want terugzoekend naar de bevestigingsmail van mijn proefles zie ik dat die op 14 oktober 2021 was. Morgen op de kop af 1300 dagen geleden. Helaas bak ik er nog niet veel van.

In eerste instantie leek het best vlot te gaan. Ik kon bepaalde dingen die ik rond mijn 19e geleerd had nog steeds. Net als fietsen verleer je zoiets als saxofoon spelen nooit. Toen heb ik ongeveer 1,5 jaar les gehad en een bepaalde basis gelegd. Met de saxofoonlessen van nu werd geleidelijk aan de lat steeds hoger gelegd. Oefenen deed ik in het begin ook best regelmatig. Tot er de klad in kwam.

ChatGPT een studieplan vragen

Afgelopen donderdag had ik voor de zoveelste keer een hele week niet geoefend. Een simpele notenladder lezen lukte niet eens meer. Uitermate frustrerend. Als je zo’n punt bereikt hebt ga je zelfs met tegenzin naar je les toe. Je schaamt je. Het voelt alsof je lood in je schoenen hebt. Dus besloot ik mijn muziekleraar een appje te sturen met de vraag of we niet een studieschema konden gaan opstellen. Een schema waarbij we min of meer van voren af aan beginnen. Door bijvoorbeeld de grepentabel weer te gaan oefenen.

Tijdens het wachten op de leerling voor mij nam ik hierop alvast een voorsprong door Chat GTP de vraag te stellen een studieplan voor het eerste jaar van een beginnend student alt saxofoon op te stellen. In no time kreeg ik een doorwrocht plan voorgeschoteld. Op dit soort momenten blijf ik me verbazen over de kracht van kunstmatige intelligentie. Op andere momenten overigens is het antwoord zo slecht dat ik me verbaas over de domheid van AI. Maar dat terzijde.

Motivatie

Hoe dan ook. Ik besprak met mijn docent mijn vraag een studieplan op te stellen. Met als resultaat dat we overeenkwamen dat ik me tot doel zou stellen vijf keer per week 20 minuten te oefenen. In eerste instantie een paar noten van de grepentabel per oefensessie en oefenen met het nummer Bone Bop van Kenny Garrett. Ik zou maandag, vandaag op bevrijdingsdag dus, beginnen.

Even leek het erop dat ik vandaag opnieuw niet de motivatie op kon brengen te gaan toeteren. Toch deed ik dat alsnog. Na het eten, vroeg in de avond. En ik moet zeggen dat het uitermate bevredigend was. Het gaf me echt een goed gevoel weer eens serieus aan het oefenen te zijn geweest. Eén zwaluw maakt nog geen zomer, maar licht optimistisch ben ik hierdoor toch wel.

Inspiratie voor mijn blogs haal ik onder andere uit de krant. Zo las ik laatst in De Volkskrant over de dertiende editie van het World Happiness Report. Wij Nederlanders blijken opnieuw een wel erg gelukkig volkje te zijn. Best verrassend, als je bedenkt dat wij het mopperen tot ware kunstvorm hebben weten te verheffen. Toch is het zo.

Wat bepaalt dan ons geluk? Gek genoeg draagt de kans dat je portemonnee teruggevonden wordt in sterkere mate bij aan je geluksgevoel dan een gebeurtenis als werkeloosheid. Dat jouw portemonnee teruggevonden kan worden draagt 0,8 punten bij op een schaal van 0 tot 10. Twee keer zoveel als bij werkloosheid het geval is.

Parkeerkaart verloren

Na het artikel gelezen te hebben wilde ik hier een blogpost over schrijven. Ik liep alleen vast. Het bleef namelijk bij het wat dunnetjes herkauwen van hetgeen ik gelezen had. En dat is totaal niet interessant. Tot ik vandaag aan den lijve ondervond hoe fijn het is als iets teruggevonden wordt.

Ik was mijn parkeerkaartje verloren. Normaal gesproken kost je dat een flinke boete. Dus baalde ik behoorlijk. Eens te meer omdat ik normaal gesproken mijn stinkende best doe dat kleine papiertje niet te verliezen, door het gelijk in mijn pasjeshouder te stoppen. Maar vandaag deed ik dat natuurlijk niet. Ik stopte het ticket op de één of andere vage reden los in mijn broekzak. Tussen mijn telefoon en mijn pasjeshouder. Hartstikke stom natuurlijk. Je hoeft maar even één of beide dingen uit je broekzak te halen en het parkeerbewijs valt op de grond.

Dus maar naar de receptie in de hoop dat ze een nieuw kaartje voor me konden afgeven. “Hallo, ik ben mijn parkeerkaartje verloren. Wat nu?” “Is het kenteken XX-XX-XX?”, was de wedervraag van de receptioniste. “Ja, hoe weet u dat nou?”, was mijn reactie. Wat bleek? Bij het afrekenen van mijn lunch in het overvolle restaurant was het kaartje op de grond gevallen. Iemand had deze gevonden en bij de receptie afgegeven. Tegelijkertijd mij het proefondervindelijke bewijs leverend dat dit een geluksgevoel oplevert.

Pessimistischer dan terecht

Case closed zou je zeggen toch? Niets is minder waar. Want dit voorval thuis vertellende blijkt een vriendin van mijn partner toevallig vandaag een soortgelijke ervaring te hebben opgedaan. Zij was haar bankpas of bij de kringloopwinkel zelf of op de weg er naartoe verloren. Kon de kringloop alleen pas de volgende dag bellen. Om vervolgens opgelucht te kunnen ademhalen omdat ze te horen krijgt dat haar pas inderdaad gevonden is.

Kortom, ook al zijn wij volgens het in de Volkskrant genoemde onderzoek pessimistischer dan terecht is dat onze spullen worden gevonden en terugbezorgd, feit is dat het gebeurt. Veel gebeurt zelfs. En dat iedereen zich door dit soort simpele voorvallen spontaan een stuk gelukkiger door voelt.

Voor Volkskrant abonnees: Waar word je gelukkig van? Een proef met verloren portemonnees leert daar een hoop over.

Tot voor kort ging ik mee in de manier waarop veel mensen met een papierloos abonnement de krant lezen. Via de iPhone app. Digitaal. Net als bij social media apps wordt in dit soort apps er alles aan gedaan om jouw aandacht vast te houden. Je blijft scrollen. En dan te bedenken dat je de oude sensatie van het door een papieren krant bladeren kunt blijven beleven. Als je tenminste het digitaal plus abonnement hebt.

Je krijgt dan iedere dag de papieren krant in PDF vorm voorgeschoteld. Kunt virtueel bladzijden omslaan en weer ouderwets koppen snellen. En klik je een artikel aan, dan krijg je alsnog de speciale digitale versie voorgeschoteld. De versie die zich op een beeldscherm beter laat lezen. Ook ontdekte ik recent dat je zelfs individuele artikelen kunt uitknippen én de complete krant als PDF bestand kunt downloaden, zodat je ‘m later gemakkelijk opnieuw kan lezen. Of er iets specifieks in kan opzoeken.

Wat ik wel onbegrijpelijk vindt is dat zowel De Volkskrant als NRC je maar één iemand laat meelezen. Zelfs via een eigen account op naam, dat dan weer wel. Maar waarom maar twee mensen? Ons gezin telt bijvoorbeeld drie personen. Dan moeten die drie mensen toch ook gewoon één abonnement kunnen delen? Nou, niet dus. Echt ergerlijk als je het mij vraagt.

Dus moet ik wel mijn zoon onder mijn gebruikersnaam en wachtwoord laten inloggen. Als we echter daardoor meer dan 5 schermen open hebben staan krijgen we een waarschuwing en moet ik het wachtwoord wijzigen. De oplossing op dit moment is om iedere keer uit te loggen op de Volkskrant app op mijn iPhone. Dan blijven we namelijk netjes binnen de maximaal vijf ingelogde schermen. Je wordt creatief zal ik maar zeggen.

In Zuid-Europa liggen Spanje en Portugal grotendeels plat door een zeer grote stroomstoring. Mensen slaan massaal aan het hamsteren, tankstations en tolpoortjes ondervinden problemen, het ANWB steunpunt bij Barcelona is onbereikbaar, Metro’s, trams en treinen rijden niet en op de wegen en vliegvelden is het één grote chaos.

Eens te meer wordt duidelijk hoe belangrijk het is goed voorbereid te zijn. Door bijvoorbeeld een noodpakket aan te schaffen. In de eerste uren na een (natuur)ramp of grote stroomstoring zoals nu ben je immers op jezelf aangewezen. Je kunt op de bestaande infrastructuur van winkels, ziekenhuizen, wegen en watervoorziening niet of slecht terugvallen. Dan als getroffene zoals deskundigen dat noemen handelingsperspectief hebben maakt het verschil.

Een black-out in Europa?

Alweer jaren geleden woonde ik één online webinar bij van de Oostenrijkse journalistenvakbond. Via crisismanager Andrea Walraven-Thissen zag ik de aankondiging van dit webinar voorbijkomen. Zonder alarmistisch te willen zijn werd tijdens dat webinar al snel duidelijk dat het Europese netwerk aan stroomverbindingen uitermate kwetsbaar is. Het is niet zo zeer de vraag of er ooit een grote stroomuitval plaatsvindt, maar eerder de vraag wanneer dit gebeurt. Volgens de NOS zorgden vergelijkbare storingen er in 2015 voor dat een groot deel van Turkije werd getroffen en zat in 2003 Italië urenlang zonder stroom.

Jan Vorrink – Netwerkbeheerder Tennet

Storingen zoals vandaag in Spanje en Portugal zijn best uitzonderlijk. In Europa komen zulke storingen eens in de tien a twintig jaar voor.

Rond dezelfde tijd waarin dat Oostenrijkse webinar plaatsvond schreef crisismanager Andrea Walraven-Thissen dit interessante artikel dat ze op LinkedIn postte. Ik was er toen van overtuigd dat een scenario waarin Europa een black-out zou meemaken reëel is. Wilde ook zo snel mogelijk een noodpakket in huis halen. Maar vervolgens verzaakte ik. Van uitstel kwam afstel en op dit moment ben ik nog net zo onvoorbereid als drie jaar geleden.

Hoe gebruik je een noodpakket?

Zelfs nu de Nederlandse overheid er met de toenemende Russische dreiging op aandringt niet langer voor 48 maar zelfs voor maar liefst 72 uur voorbereid te zijn heb ik nog geen actie ondernomen. Ben ik dan echt zo’n type die de gedachte huldigt dat na mij de zondvloed wel komt? Nee toch?

Feit is wel dat ik met het in huis hebben van een noodpakket nog allesbehalve goed voorbereid ben. EHBO kan ik niet uitvoeren bijvoorbeeld. Dan kunnen er in een noodpakket wel een tourniquet en andere verbandmiddelen zitten, maar hoe die te gebruiken? Ik heb werkelijk geen idee. Gelukkig zijn er tegenwoordig ook weer trainingen in het goed gebruiken van een noodpakket en het kiezen van de juiste spullen.

Natuurverschijnsel of cyberaanval

Terwijl ik deze blogpost afrond hoor ik op het nieuws dat de oorzaak van de stroomstoring in Spanje en Portugal een zeldzaam natuurverschijnsel is en geen cyberaanval. Wordt hier nu geprobeerd mensen gerust te stellen? Paniek te voorkomen? Dat zou wel apart zijn, want wat de oorzaak ook is als het herstellen van de stroomvoorziening lang op zich laat wachten is jezelf kunnen redden nog altijd belangrijk.

Ga jij alsnog een noodpakket in huis kopen? Volg jij misschien zelfs een EHBO-cursus?

Bloggen. Doe je dat voor jezelf of doe je dat voor een ander? Als je het mij vraagt dan doe ik het in eerste instantie vooral voor mezelf. Om mijn schrijfspier te oefenen. Om elke dag even wat bewuster met een bepaald onderwerp bezig te zijn. Noem het een vorm van ontspannen. Toch doe ik het niet uitsluitend voor mezelf. Ik vind het ook wel leuk gezien te worden. Reacties te krijgen. Misschien op die manier wel een bepaalde erkenning of bevestiging te krijgen.

Wil je een vast lezerspubliek opbouwen dan moet je consistent zijn. In waar je over blogt. In hoe je er over blogt. Maar ook in dat je er over blogt. Want net als bij reclame schuilt de kracht van bloggen in de herhaling. Vandaar dat ik met dit stukje inmiddels mijn drieëntwintigste opeenvolgende publiceer.

Gelukkig kan je met bloggen nooit echt iets fout doen. Het maakt niet uit of je korte tekstjes of lange doorwrochte artikelen schrijft. Het maakt niet uit of er veel taalfouten in zitten. Of de opbouw niet helemaal perfect is. Of er wel of geen foto’s bij zitten. Nee, je moet gewoon doen. Gaan met die banaan. Je schrijfspier oefenen. Dan wordt het op den duur vanzelf wat.

En ja, ik kwam vandaag opnieuw in tijdnood. Ben nu een paar dagen weg, een soort minivakantie tot en met woensdag. En merk dat het bloggen dan al snel wat minder in mijn systeem zit. En als je niet weet waarover je vandaag in dat laatste uurtje van de dag moet bloggen dan ga je gewoon heel erg meta over het bloggen zelf schrijven. Simpel toch?

Morgen hopelijk weer wat meer inspiratie.