Iedereen die zich creatief probeert te uiten kent het fenomeen van de innerlijke criticus. Het stemmetje dat zegt dat iets niet goed genoeg is. Ik ook. Bij mij is het zelfs zo erg dat ik wekenlang elke dag een blog kan bijhouden en alles uiteindelijk toch weer weggooi.
Dan vind ik bijvoorbeeld dat de post die ik schreef te persoonlijk is. Dat ik dat niet zomaar aan het grote publiek had moeten toevertrouwen. Achteraf heb ik er vaak spijt van alles weggegooid te hebben. Zo was ik rond mijn 47ste fanatiek aan het vloggen. Zo fanatiek dat ik er zelfs de aandacht van RTV Oost mee trok. Toen er vervelende reacties kwamen heb ik vrij resoluut eerst het kanaal op zwart gezet, om vervolgens alle video’s te wissen. Iets waar ik nog steeds wel een beetje spijt van heb.
Dus besloot ik zo’n drie weken geleden niet alleen weer opnieuw te gaan bloggen, maar ook de lat lager te leggen. Qua onderwerpen en kwaliteit van het geschrevene dan. Niet qua frequentie. Ik moet namelijk elke dag van mezelf een blogpost publiceren. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer. Soms doe ik het nog op het allerlaatste moment, zoals nu om 23.51 uur. Maar, het belangrijkste is dat ik het doe. Het lukt me vol te houden en elke dag een bericht te plaatsen.
Maar dat niet alleen. Toen ik gisteren door de afgelopen weken bladerde bekroop mij ook een gevoel van tevredenheid. Het zag er eigenlijk best wel prima uit. Dus probeer ik de komende weken nog even het dagelijks bloggen vol te houden. Misschien gaat uiteindelijk de frequentie wel naar meerdere keren per week of wekelijks, maar vooralsnog bevalt me dit prima.
