Ik heb de eigenaardige gewoonte om keer op keer al mijn blogposts te willen wissen. Zogenaamd omdat ik de behoefte voel met een schone lei te beginnen. Bizar groot nadeel is alleen dat ik daarmee ook het spreekwoordelijke kind met het badwater weggooi. Geen herinneringen meer om doorheen te bladeren. Alle werk is dan voor niks geweest.
Dus voelt het als een overwinning dat ik dit keer al mijn oude blogposts van de WordPress.com website gemigreerd te hebben naar mijn www.micheltenhoove.nl die ik nu bij TransIP host. Veertig berichten maar liefst. Waarvan de laatste alweer 11 maanden geleden geschreven is. De inspiratie was toen opgedroogd. En als je steeds op metaniveau gaat schrijven over hoe het is om een blog bij te houden dan is dat toch minder leuk.
Die elf maanden zijn echt voorbijgevlogen. Had niet het gevoel dat het alweer bijna een jaar geleden is. Hoe dan ook, de verhuisde site is ingericht en ik kan de draad weer oppakken. Wat en hoe? Daar heb ik geen moment over nagedacht. Behalve dan dat dit blog heel minimalistisch moet zijn. Vooral op tekst gericht. Met zo nu en dan een foto, video of audio element. En ik heb geen zin meer verschillende rubrieken bij te houden. Gewoon lekker voor de vuist wegschrijven. Dat wordt het devies. Gewoon lekker de draad oppakken waar ik hem elf maanden geleden liet liggen. Of zoals ze in Friesland zeggen “It giet oan”.
Vandaag post ik met dit schrijfseltje mijn veertigste dagelijkse blogpost. De ene keer had ik volop inspiratie en bleef die dag maar schrijven. Vandaag wilde ik al bijna toegeven aan de gedachte dat ik voor het eerst geen dagelijkse post zou posten. Heb namelijk echt geen idee waar ik het over zou moeten hebben.
Toch maar even vlak voor het slapengaan WordPress aangeslingerd. Zelfs de dagelijkse schrijfopdrachten zijn de laatste tijd weinig inspirerend. Noem 5 favoriete vruchten is de opdracht van vandaag. Uit pure armoede besluit ik daar dan maar een blogpostje aan te wijden. Maar wat blijkt….., er is een storing. De opdracht verschijnt niet in mijn vers geopende blogpost.
Overigens slaat mijn innerlijke criticus ook weer behoorlijk toe. Leuk hoor die schrijfseltjes iedere dag. Maar profileer je je hier nu op een positieve manier mee als in potentie professioneel tekstschrijver? Ik weet het niet. Heb eerder het idee dat dit niet het geval is dan dat het wel zo is. Aan de andere kant werk ik momenteel helemaal niet als journalistiek, communicatiemedewerker of tekstschrijver, dus wat zeur ik nou?
Zo, dat was het weer voor vandaag. Ik zit nu voor mijn gevoel op een tweesprong. Of ik ga door met ook zo nu en dan maar wat voor de vuist weg schrijven zoals ik nu doe. Dan lukt het wel om elke dag een postje te posten. Of ik leg de lat weer wat hoger en sta mezelf ook toe zo nu en dan één of misschien zelfs meerdere dagen niks te posten. We zullen zien.
P.S. Grappig overigens dat ik me eergisteren nog verbaasde over het niet prominent in het nieuws zijn van de gevolgen van de huidige droogte. Ik had het nog niet gedacht en er over geschreven of de nieuwsberichten beginnen al te komen. Zoals bijvoorbeeld het artikel op de voorpagina van de NRC over de groeiende behoefte aan schaarser wordend drinkwater en waarom het ons Nederlanders niet lukt spaarzamer met water om te gaan. Of het NOS bericht dat de waterschappen op de Veluwe en in Brabant maatregelen moeten nemen vanwege de droogte. Blijkbaar was ik net iets te vroeg met het uiten van mijn verbazing over de nieuwsluwte rondom de droogte.
Als ik iets lastig vind dan is het wel een bio over mezelf te schrijven voor mijn blog. Wat zeg je over jezelf en hoe spreek de lezer toe?
Schrijf je gewoon in de ik-vorm of doe je het toch in de derde persoon enkelvoud. Dat eerste is natuurlijk veel persoonlijker. Het tweede creëert weer genoeg afstand om schaamteloos de loftrompet over jezelf af te steken.
Ik vind hem lastig. Gelukkig leest toch geen hond dit blog. Maak ik me eigenlijk druk om niks. Al zou ik hier volstrekt poep praten dan valt het nog niemand op. Toch?
In de zomer van 2018 liep ik stage bij de regionale omroep RTV Oost. Voor de tweede keer. Een periode die ook wel bekendstaat als komkommertijd. Een nieuwsluwe periode. Behalve dit jaar. Dit jaar was het droger dan het lange tijd geweest was.
De laatste keer dat extreme droogte Nederland teisterde was in 1976. Kijkend naar de KNMI droogtemonitor bleef 2018 lange tijd onder dit recordjaar, om vervolgens in midden juli toch alsnog 1976 te overtreffen.
De actuele KNMI Droogtemonitor van vandaag.
De ene zijn dood is de ander zijn brood zeggen ze wel eens. In zekere zin gold dat ook voor mij dit jaar. In plaats van een gezapig voortkabbelende stage te volbrengen was het nu immers een hele dynamische periode. Vanuit journalistiek oogpunt gezien prachtig dus.
We maakten speciale themauitzendingen en als stagiair had ik de mazzel me extra in de materie te kunnen verdiepen. Dus verdiepte ik me in de noodscenario’s, alle informatie op het gebied van watermanagement op www.rijkswaterstaat.nl en werd in korte tijd een waterexpert. Met als gevolg dat mijn stage niet voortkabbelde maar een heerlijke dynamische periode was.
Afbeelding van Rijkswaterstaat waarin het waterbeheer van Nederland weergegeven wordt.
Waarom ik hier ineens over begin? Omdat ik vandaag in de NRC een artikel over het in de toekomst anders moeten omgaan met water lees. Was het vroeger bij wateroverlast in natte periodes gebruikelijk water zo snel mogelijk via de rivieren naar zee af te voeren, nu moeten we water meer vasthouden. Zodat we water hebben als het droger is. En droger wordt het.
In 2018 was het voor het eerst sinds 1976 extreem droog. Een droogte die voor de boeren, scheepvaart en waterbeheerders in Nederland in dat jaar tussen de 450 en 2080 miljoen euro schade opleverde.
Gek eigenlijk dat de droogte van dit jaar tot nu toe veel erger is dan in 1976 én 2018 maar dat je er niemand over hoort? Is er ineens geen urgentie meer? Het is dat ik tegenwoordig journalistiek niet actief ben, anders zou ik op zoek gaan naar antwoorden.
Vanavond begonnen aan de film Better Man. De biopic over Robbie Williams. In eerste instantie vond ik het maar raar dat de hoofdrol door Williams als aap werd gespeeld. Maar nu, na iets meer dan de helft gezien te hebben begrijp ik het wel.
Aan drank en drugs verslaafd zijnd en lijdend aan een enorm imposters syndroom ging hij nogal gebukt onder het succes en de roem die hij zelf nastreefde maar hem uiteindelijk volledig in bezit nam. Oftewel, he had a monkey on his shoulder. Morgen maar gelijk de tweede helft kijken. Ben benieuwd hoe ik dat deel van zijn leven ga ervaren.
Vanavond de laatste aflevering gezien van de vierdelige BBC serie rond de verdwijning van en de moord op de twee jonge 16 jarige meisjes Geraldine Hughes en Pauline Floyd in Wales in september 1973.
Heen en weer switchend van 2002 naar 1973 en weer terug wordt minutieus uiteengezet hoe destijds het politieonderzoek uitgevoerd werd. Welke fouten gemaakt werden en hoe onterecht de eerdere moord op Sandra Newton in juli van dat jaar niet bij het onderzoek betrokken werd. Hoe op een gegeven moment het grootschalige politieonderzoek stopgezet wordt en de moordenaar onbekend blijft.
Monomane rechercheur
Vijfentwintig jaar later wordt alsnog een bruikbaar DNA spoor gevonden. Wat er toe leidt dat het onderzoek heropend wordt. Maar weer dreigt onbekend te blijven wie de drie meisjes destijds vermoord heeft. Eerst het DNA van 500 verdachten zien te verkrijgen en te vergelijken met het gevonden spoor is als het schieten op een mug met hagel. Het kost veel tijd, energie, moeite en vooral geld maar leidt nergens toe.
Ondertussen neemt de druk om ook nu het onderzoek stop te zetten toe. Resultaten blijven immers uit terwijl juist in die periode fors wordt bezuinigd op de politie. Toch zet de monomane rechercheur die ook bij het oorspronkelijke onderzoek betrokken was door. Samen met zijn twee collega’s en hun superieur Jackie blijven ze verwoed proberen deze cold case op te lossen.
Toegevoegde waarde
Besloten wordt het over een andere boeg te gooien. Het DNA van de vermoedelijke dader wordt op bijzonderheden onderzoekt en vergeleken met mogelijk familiare DNA. Dit levert een hit op met iemand die de zoon van de vermoedelijke dader is.
In het begin moest ik wennen aan het veelvuldig heen en weer gaan van 1973 naar 2002 en weer terug. Meestal ergert dit me. Lijkt het amper van toegevoegde waarde te zijn. Zoals Lucy Mangan in de recensie van de serie in The Guardian terecht opmerkt is dat nu anders. het is noodzakelijk en verhelderend.
Survivors guild
Artikelen teruglezend valt op hoe het de mensen in de regio waar dit alles plaatsvond van hun stuk bracht. In Port Talbot en omgeving gebeurden nooit dit soort schokkende geweldsmisdrijven. Nu bleek dankzij het DNA onderzoek van 25 jaar later zelfs dat het om een seriemoordenaar ging.
Wat ik zelf het meest opvallende aan de serie vond was niet eens het politieonderzoek. Nee, de manier waarop twee gebeurtenissen in 1973 voor altijd het leven van de betrokkenen tekende dat is waar het volgens mij echt om gaat in deze reeks. Zowel het leven van de ouders van de vermoorde meisjes, de rechercheur als de vriendin die haar hele leven aan survivors guild leed omdat haar vader voorkwam dat ze met haar vriendinnen op stap ging.
Al met al voor de mensen met een NPO Plus abonnement een serieuze kijktip.
Afgaande op de wetmatigheid dat krantenartikelen die zo’n vraag in hun kop verwerken altijd de conclusie trekken dat het antwoord nee is, zou ik nu nee moeten antwoorden. Maar het ligt wat genuanceerder.
Waar Chat GPT heel erg goed in is om goed geformuleerde vragen als basis te gebruiken. De bruikbaarheid van de informatie die er uitkomt hangt dus af van de kwaliteit van de informatie die je er in stopt. Garbage in, garbage out dus. Ik stelde de vraag “Analyseer mijn blog op www.micheltenhoove.nl en vertel me wat een geschikt blogonderwerp is voor vandaag.” Door deze vraag te stellen dwing ik ChatGPT om rekening te houden met de 34 blogposts die ik afgelopen maand geschreven heb. Ben benieuwd of daar al een zekere lijn in te ontdekken is.
Het antwoord dat ik kreeg was het volgende:
Na een grondige analyse van je blog op www.micheltenhoove.nl valt op dat je een breed scala aan onderwerpen behandelt. Variërend van persoonlijke reflecties tot technologische ontwikkelingen en maatschappelijke kwesties. Je recente posts tonen een sterke betrokkenheid bij thema’s zoals digitale detox, de impact van social media en persoonlijke groei.
Eerlijk gezegd ben ik het daar wel mee eens. Dat zijn inderdaad in grote lijnen de thema’s waar ik de laatste tijd over schrijf.
“Als onderwerp voor vandaag draagt ChatGPT voor om het te hebben over de opkomst van AI en de menselijke maat; hoe behouden we onze authenticiteit?”
Wat vinden jullie? Zou dat iets kunnen zijn waar ik over zou schrijven? Eerlijk gezegd wel hé. Toch doe ik dat niet. Want door bovenstaand proces te beschrijven heb ik stiekem al een blogpost geschreven. Namelijk eentje over hoe één simpele vraag me meer inzicht geeft in waar mijn blog over gaat. In waar ik de laatste maand over geschreven heb.
Ik slaap al een tijdje slecht. Zo slecht dat het me na een paar dagen begint op te breken en ik in het weekend moet bijslapen.
In slaap vallen is geen probleem. Ik leg mijn hoofd op mijn kussen en ben al zo goed als vertrokken. Maar doorslapen dat is het probleem. Te vaak word ik tussen 03.00 en 03.30 uur wakker. En dan ook gelijk klaarwakker hè. Omdraaien en weer in slaap vallen lukt dan te vaak niet.
Nu moet ik zeggen dat ik mijn brein tot vlak voor het naar bed gaan ook nog te actief houd. Door op de mobiel bezig te zijn of nog tv te kijken. Beter zou ik een uurtje voor bedtijd al wat ontspannends gaan doen. Zonder al teveel visuele prikkels. Een boek lezen bijvoorbeeld.
Daarom ga ik nu wat eerder dan anders naar bed en pak een boek. Eens kijken of dat een positief effect heeft. Trusten.
Vandaag een interessant interview met handelseconoom en Nobelprijswinnaar Paul Krugman in de NRC gelezen. Een intellectueel die zijn kritiek op Trump en hofhouding niet onder stoelen of banken steekt.
Ik kan natuurlijk onmogelijk het hele artikel overschrijven. Dat zou pure plagiaat zijn. Wil je het lezen neem dan dus vooral een abonnement op de NRC. Wel kan ik proberen de in mijn ogen meest interessante punten aan te stippen:
Na zessen houdt Krugman het nieuws voor zover dat lukt buiten de deur.
Als zeer fel anti-Trump criticus is hij nog niet bang bij zijn terugkeer naar de VS gearresteerd te worden. “Maar over zes maanden misschien wel”, aldus Krugman.
Volgens Krugman leven we in een tijd zoals we die sinds de jaren dertig niet meer hebben meegemaakt.
Al met al best pittige uitspraken dus.
Wat ik mensen ook wel eens hoor uitspreken is de angst voor een burgeroorlog. Krugman spreekt zelf hardop uit dat er in de VS misschien wel een kleurenrevolutie komt.
Een kleurenrevolutie? Ik dacht in eerste instantie direct aan de Oranjerevolutie in Oekraïne. Had ook het idee dat die opstand hetzelfde was als de Maidan opstand. Niet is echter minder waar. De Oranjerevolutie vond plaats tussen november 2004 en januari 2005, na de nogal omstreden verkiezingswinst van Viktor Janoekovytsj.
Deze Oranjerevolutie leidde uiteindelijk tot nieuwe verkiezingen met als winnaar oppositiekandidaat Viktor Joesjtsjenko.
Janoekovytsj verdween echter niet volledig van het politieke strijdtoneel, maar wist de presidentsverkiezingen van 2010 te winnen. Tot hij uiteindelijk in februari 2014 na de maandenlange Euromaidan protesten het veld moest ruimen.
Meer weten over de Maidan revolte? Kijk dan naar onderstaande video.
Welke blogger kent dat dilemma niet? Je wil een foto bij je blogpost plaatsen, hebt geen geschikte foto van jezelf en haalt dan maar een plaatje van internet. Grote kans dat je dan op een gegeven moment één of ander obscuur advocatenkantoor achter je aan krijgt met een copyrightsclaim. Soms terecht. Net zo vaak hartstikke onterecht.
Voor dit soort bureau’s is jouw met een forse claim om de oren slaan gewoon een verdienmodel. Je bent immers maar een onschuldige hobbyist die zich niet verdiept heeft in de juridische do’s en don’ts op het gebied van het auteursrecht van foto’s. Er zijn zelfs mensen die zo huiverig zijn voor dit soort claims dat ze beeldmateriaal maar helemaal achterwege laten op hun blog.
AI foto’s mooi en goed bruikbaar
Sinds de beginjaren van het bloggen is er veel veranderd. Artificiële Intelligentie was een paar jaar geleden nog een novum, maar ontwikkelt tegenwoordig razendsnel. Zo kan je bij dit webbased WordPress abonnement via WordPress zelf ook volop gebruik maken van AI. Je kunt de titel van je blogpost door AI laten bedenken, feedback op je schrijfsel krijgen en proberen deze tips toe te passen en zelfs afbeeldingen laten genereren. Zo is het me gelukt bij echt alle blogposts een foto te plaatsen. Sommige omdat ik zelf een plaatje schoot. De meesten gegenereerd door AI van WordPress zelf.
Je hoeft zelfs niet eens meer een prompt te schrijven. Een prompt? Ja, een prompt. Oftewel een tekst waarin je uitgebreid AI instrueert welke kenmerken een foto allemaal moet hebben. Nee, de AI functie van WordPress leest gewoon razendsnel je artikel, bedenkt zelf een uitgebreide prompt en spuugt niet veel later een geschikte foto uit. Op een enkele uitzondering na zijn de meesten hartstikke mooi en goed bruikbaar. Alleen bij het artikel over geluksgevoel wist de AI plaatjesgenerator zich geen raad met de door mijzelf geschreven prompt. Ik wilde iemand in beeld hebben die knielde om een op de grond liggend parkeerkaartje op te rapen. Gevolg? Personen zonder benen kwamen vanaf hun middel uit de grond getekend op de foto. Dat ziet er natuurlijk bezopen uit. Pas na de zoveelste poging en het tweaken van de tekst kwam er het plaatje uit dat ik gebruikt heb.
Hoe dan ook, ik verwacht door deze plaatjes te gebruiken geen onterechte copyrightclaims te ontvangen. Hopelijk komt die verwachting uit, want als dat niet het geval is dan zal ook ik moeten stoppen met plaatjes publiceren.
Meer weten over het al dan niet terecht of onterecht claimen van copyright en wat daar tegen te doen is? Dan zijn onderstaande artikelen het lezen waard:
