Er was een tijd waarin ik nog met contant geld op zak rondliep. Als er dan een collectant langs de deur kwam voor een gift dan deed ik steevast 1 gulden en later 1 euro in de collectebus.

Als early adopter ging ik vrij snel over op elektronisch betalen. Kan me de chipknip nog goed herinneren. Goede doelen wisten in eerste instantie niet op deze ontwikkeling in te spelen. Tot de eerste collectant met een plankje langskwam met daarop een QR code. Het argument dat ik geen contant geld meer op zak had werd mij uit mijn handen geslagen.

Nogal veel

Deze week kwam iemand van de Hartstichting langs. Hij had weer een ouderwetse collectebus bij zich, met daarop een sticker met een QR code. Nu had je de keus. Slimme zet van ze. Een collectant met een bus voelt beter dan een collectant met een plankje. Gek genoeg alleen had de Hartstichting als basisbedrag 6 euro ingevuld. Nogal veel als je het mij vraagt. De collectant zelf had zich daar ook over verbaasd, want het eerste wat hij zei was dat ik het bedrag ook kon aanpassen. 3 euro maakte ik er van.

Vanmiddag was er bij mij in de wijk weer het evenement Muziek in de Tent, waarbij bandjes optreden in zo’n ouderwetse muziektent op het plein. Er komt altijd heel veel volk op af. Een gezellige drukte is het dan. Echt zo’n gebeurtenis waarbij je beseft in een leuke wijk te wonen.

Basisbedrag

Mensen van de stichting die deze activiteit draaiende houden kwamen ook langs met een collectebus. Ook hier weer met een QR code er op geplakt. Dit keer was het basisbedrag een schamele 1 euro. Een strategie waar je mij veel sneller mee wint dan de hoog inzetten koers waar de Hartstichting voor kiest. Dit keer koos ik voor 5 euro.

Vanochtend aan een nieuwe misdaadserie begonnen. Dit keer geen Scandinavische of Engelse, maar een Franstalige zesdelige reeks over de ontvoering van twee elfjarige vriendinnetjes 5 jaar geleden.

Vijf jaar na de ontvoering botst de broer van één van de ontvoerde meisjes skateboardend een berg afdalend met een auto. Hierin zit een man uit het dorp en één van de ontvoerde meisjes. Het meisje weet op tijd uit de auto te springen. De man stoet met zijn auto het ravijn in en komt om.

Ondergrondse bunker

In eerste instantie denkt de van buiten het dorp ingevlogen politie dat de verongelukte man de ontvoerder is. Niets is minder waar. Hij heeft het meisje dat in zijn auto zat bevrijd uit een ondergrondse bunker in het bos. Maar wie was de ontvoerder dan? Was het dan toch de vader van één van de meisjes die vijf jaar geleden geen goed alibi had? Was het wel iemand uit het dorp? Of was het toch iemand van buiten het dorp? En wat weet het meisje dat bevrijd is? Kan zij vertellen wie haar en haar vriendin ontvoerd heeft?

Kijk Rivière Perdue vanaf vanavond op NPO 3 vanaf 20.20 uur. Twee afleveringen per keer. Afleveringen 3 en 4 op 19 april en de afleveringen 5 en 6 op 26 april aanstaande.

Alweer bijna twee weken geleden ging ik samen met mijn partner naar Freek de Jonge. Een voorstelling opgehangen aan het derde boek van zijn autobiografische trilogie. Geen idee wat ik er van moest verwachten. Zou het een saaie lezing worden?

Gelukkig was het allesbehalve een lezing. Het was een heuse cabaretvoorstelling. Waarin De Jonge nog behoorlijk energiek zijn stinkende best deed. Net als Herman van Veen is Freek inmiddels 80. Ik vind het verbazingwekkend hoe beide tachtigers nog zo scherp van geest en fit van lijf zijn. Kan me amper voorstellen dat ik op die leeftijd nog zo fit ben.

Ik heb genoten van de voorstelling. Op een gegeven moment kwam hij uit op een aantal kernwoorden, rondom het woord vertrouwen. Als het zou kunnen zou ik terug willen spoelen en het nog eens op mijn gemak op me in willen laten werken. Is was het zo ontzettend met hem eens. Vond het zo treffend geformuleerd. Hopelijk komt ook deze voorstelling te zijner tijd op televisie.

Ik ga tegenwoordig vaker naar theater of muziekoptredens en vind dat toch wel een enorme verrijking van mijn leven.

Welke activiteit is voor jou levensverrijkend?

Jaren geleden las ik een boek over een Afrikaanse jongen die er over droomde naar Groenland te gaan. Dat land sprak hem zo enorm tot de verbeelding.

Hij droomde er niet alleen over, maar maakte het ook waar. Wat een cultuurschok was dat voor hem. En wat een meeslepend boek. Helaas heb ik het niet meer. Of hij moet onderin een verhuisdoos zitten helemaal achter op zolder.

De vertaalde versie die ik las is helaas niet meer leverbaar. Zelfs niet als antiquiteit. Tenzij je natuurlijk via bol.com ruim 36 euro wil betalen en dat wordt me echt te gortig. Zelfs voor zo’n meeslepend boek.

Of zal ik voor slechts €11,30 de Engelstalige versie bestellen?

Afgelopen donderdag was ik bij een optreden van mijn saxofoondocent Luuk de Vries. Hij trad samen met zijn jazz fusion band Vlot op in een zaaltje van het creatieve bolwerk Eureka in mijn levendige Zwolse wijk Assendorp . Na alweer jaren wekelijks van hem les te krijgen was het leuk en bijzonder Luuk nu als artiest aan het werk te zien.

De band presenteerde haar eerste album Beneath the Summit. Het kleine zaaltje op de zolder van een culinair en cultureel centrum bij mij om de hoek was afgeladen vol. Conservatorium studenten, familie, vrienden, kennissen en een enkele leerling hadden de weg naar de albumpresentatie weten te vinden.

Inspiratie of intimidatie?

Net als bij het optreden van Candy Dulfer dat ik op 30 november 2024 bijwoonde had ik vooraf het gevoel dat iemand de sterren van de hemel te zien spelen intimiderend zou kunnen zijn. Zeker wetende dat ik zelf door te weinig te oefenen amper vorderingen maak. Niets was echter minder waar. Kijken naar een spetterend optreden van mijn saxofoondocent en zijn mede-bandleden was eerder inspirerend dan intimiderend. Nu alleen nog de discipline opbrengen om minstens een aantal keren per week te oefenen. Misschien wordt het dan zelfs met mijn saxofoonvaardigheid nog wel wat.

Benieuwd naar wat de band Vlot speelt? Beluister dan hun eerste album op Spotify.

Er is simpelweg teveel informatie tegenwoordig. Die gedachte bekroop me vandaag toen ik weer eens van de ene naar de andere app op mijn iPhone switchte. Alleen al als je de tijd neemt om een paar goede podcasts te luisteren ben je zo weer drie of vier uur verder.

Onder handbereik

Vroeger was niet alles beter. Zeker niet. Deze tijd is er eentje die ik vanwege allerlei verworvenheden niet zou willen missen. Het is toch waanzinnig dat je tegenwoordig de wereld in je hand en onder handbereik hebt met een smartphone. En dat je tegenwoordig met minimale middelen maximaal kunt scoren op het gebied van foto, video en audio-opnames.

Nadeel is alleen dat er als nieuwsconsument simpelweg teveel te consumeren is. Met één DPG abonnement kan je maar liefst elf kranten lezen. Om dan nog maar te zwijgen van alle gratis info op YouTube en alle muziek, podcasts en luisterboeken op bijvoorbeeld Spotify en de films, series en docu’s op streamingplatformen zoals Netflix, Prime Video, HBO Max en Skyshowtime.

Nee, wat dat betreft mag je er gerust van uitgaan dat je bloggen meer dan ooit vooral voor jezelf doet. Er is simpelweg teveel concurrentie.

Welk werk ik gratis zou doen? Die vraag laat zich héél erg makkelijk beantwoorden; radio maken natuurlijk!

Tussen 1990 en 1996 ben ik heel wat jaren als vrijwilliger actief geweest bij verschillende lokale omroepen. In eerste instantie in Zwolle, erbij gehaald door een goede vriend en mede-student van de opleiding journalistiek waar ik toen eerstejaars was. We maakten toen met een aantal jongeren een waanzinnig leuk jongerenprogramma. Als ik me niet vergis heette dat Loos Alarm.

Na dat eerste jaar journalistiek stopte ik met de opleiding en dus met het radio maken. De desillusie was te groot. Een paar jaar later had besloot ik mij bij de vrijwilligerscentrale te melden. De lokale omroep in die plaats bleek ook vrijwilligers te zoeken. Dus werd ik eerst algemeen verslaggever, om vervolgens een kunst- en cultuurprogramma op te starten. Wat gaf dat enorm veel energie en voldoening!

Dus als mij nu gevraagd wordt wat ik voor werk gratis zou doen dan is het antwoord snel gevonden, namelijk radio maken!