Er was een tijd waarin ik nog met contant geld op zak rondliep. Als er dan een collectant langs de deur kwam voor een gift dan deed ik steevast 1 gulden en later 1 euro in de collectebus.
Als early adopter ging ik vrij snel over op elektronisch betalen. Kan me de chipknip nog goed herinneren. Goede doelen wisten in eerste instantie niet op deze ontwikkeling in te spelen. Tot de eerste collectant met een plankje langskwam met daarop een QR code. Het argument dat ik geen contant geld meer op zak had werd mij uit mijn handen geslagen.
Nogal veel
Deze week kwam iemand van de Hartstichting langs. Hij had weer een ouderwetse collectebus bij zich, met daarop een sticker met een QR code. Nu had je de keus. Slimme zet van ze. Een collectant met een bus voelt beter dan een collectant met een plankje. Gek genoeg alleen had de Hartstichting als basisbedrag 6 euro ingevuld. Nogal veel als je het mij vraagt. De collectant zelf had zich daar ook over verbaasd, want het eerste wat hij zei was dat ik het bedrag ook kon aanpassen. 3 euro maakte ik er van.
Vanmiddag was er bij mij in de wijk weer het evenement Muziek in de Tent, waarbij bandjes optreden in zo’n ouderwetse muziektent op het plein. Er komt altijd heel veel volk op af. Een gezellige drukte is het dan. Echt zo’n gebeurtenis waarbij je beseft in een leuke wijk te wonen.
Basisbedrag
Mensen van de stichting die deze activiteit draaiende houden kwamen ook langs met een collectebus. Ook hier weer met een QR code er op geplakt. Dit keer was het basisbedrag een schamele 1 euro. Een strategie waar je mij veel sneller mee wint dan de hoog inzetten koers waar de Hartstichting voor kiest. Dit keer koos ik voor 5 euro.
