Michel ten Hoove

Wie schrijft blijft

Laatste berichten

Verdeel en Heers

Al langere tijd bestaat het vermoeden dat de social media giganten als Facebook en Youtube gebruiken mensen doet radicaliseren. Er is ook een term voor; down the rabbit hole, ontleent aan de titel van het eerste hoofdstuk van het boek Alice in Wonderland. Volgens deze theorie wordt iemand steeds verder een complottheorie ingetrokken doordat steeds extremere berichten voorgeschoteld worden. Omdat het voor deze bedrijven maar één ding belangrijk is; zo lang mogelijk op hun website blijven rondhangen.

Haat, desinformatie en politieke onrust

Als fervent twitteraar valt het me ook op hoe ontzettend sterk de stroom aan bizarre fake news berichten zijn die mensen rondpompen door zich suf te retweeten. Ik word er zo chagrijnig van dat ik rücksichtslos iedereen die zich daaraan bezondigt blokkeer. Heb geen zin mijn tijdlijn te laten verzieken door dat soort lui.

Dat social mediabedrijven mede verantwoordelijk zijn voor de verregaande radicalisering van hun gebruikers was tot voor kort een onbevestigd vermoeden. Tot anderhalve maand geleden een voormalig medewerker van Facebook aan de bel trok en een klacht indiende bij de autoriteiten. Volgens haar zorgt het beleid van haar voormalig werkgever ervoor dat haat, desinformatie en politieke onrust versterkt wordt. Als bewijs nam de klokkeluider duizenden pagina’s aan interne Facebook documenten mee.

Facebook klokkenluider Frances Haugen in het CBS programma 60 minutes.

Rel rond whatsapp

Dit is niet de eerste keer dat Facebook in opspraak komt. Zo was er ook de rel rond het verzamelen van data door het bedrijf Cambridge Analaytica, waardoor het mogelijk was mensen die mochten stemmen voor het Brexit referendum op microniveau te bestoken met informatie. Een nog niet eerder vertoonde manier van beïnvloeding van kiezers.

En wat te denken van de rel rond de aangekondigde verandering van de gebruikersvoorwaarden van Whatsapp. Waardoor het platform niet meer op zichzelf stond maar daarmee verzamelde gebruikersdata door Facebook met andere bedrijven mocht worden gedeeld. Deze aankondiging was voor mij de reden over te stappen van Whatsapp naar Signal en mijn Whatsapp account volledig te verwijderen. Facebook en Instagram heb ik daarentegen nog niet verwijderd. Nog niet definitief althans. Ik heb de accounts al wel eens opgezegd maar na een tijdje me toch weer opnieuw ingeschreven.

feit en fictie

In het verlengde van dit brekende nieuws van de laatste dagen las ik vandaag de Machiavellilezing van schrijfster Roxanne van Iperen. Een uitermate interessant betoog over hoe het vertrouwen van de burgers weer hersteld kan worden. Door de instituties en de waarheid te koesteren. Volgens van Iperen worden door kwaadwillende leiders bewust verschillende versies van de waarheid verkondigt. Zodat er voor de burgers geen gedeelde waarheid, geen gedeelde realiteit meer is. Is die er wel dan willen mensen immers een gedeelde oplossing zoeken. Is die er niet dan bestrijden de ‘zij’ en de ‘wij’ elkaar te vuur en te zwaard en lijkt er in de maatschappij een soort loopgravenoorlog te zijn ontstaan. Volgens de Facebook klokkenluider met de sociale media als versterker.

Tijdens mijn stage bij de KRO-NCRV ben ik aanwezig geweest bij de jaarlijkse KIM lezing, die dat jaar gehouden werd door Russisch-Britse schrijver/journalist Peter Pomerantsev. Hij hield een uitermate interessant betoog over hoe volgens hem momenteel een informatieoorlog woedt die de democratie ernstig bedreigt. Het Cambridge Analytica schandaal was net achter de rug. De bestorming van het Capitool in Washington op 6 januari 2021 zou toen waarschijnlijk nog voor onmogelijk zijn gehouden. Volgens Pomerantsev is het noodzakelijk dat de sociale media verregaand vanuit de overheid gereguleerd wordt.

Peter Pomerantsev kwam in VPRO’s Tegenlicht uitgebreid aan het woord over de informatieoorlog en wat hiertegen te doen is.

Van onschatbare waarde

Over het algemeen heb ik een hekel aan programma’s die volgens het keurslijf van een onwrikbaar format zijn gemaakt. Programma’s zoals ‘Uitstel van Executie’ of ‘Kijken met Kopen’. Zie je één aflevering dan zie je ze allemaal. Het Omroep Max programma ‘Van onschatbare waarde’ is ook een programma met een vast format. Toch kijk ik daar wel graag naar.

Ik denk dat het komt omdat ‘Van onschatbare waarde’ sneller is. Niet een uitzending lang over een stel dat een huis zoekt, maar lekker snappy meerdere verkopers in één uitzending die hun spullen bij vier verschillende potentiële kopers aanbieden. Het is bovendien ook minder oppervlakkig omdat je ook niet iets van allerlei kunstvoorwerpen opsteekt.

Zelf heb ik een houten kist met een complete verzameling Rembrandtmunten gehad. Het was een erfenis van mijn opa die vroeger munten verzamelde. Jarenlang heeft het bij mij op zolder gestaan. Hoewel ik meer waarde hecht aan de herinnering aan overleden dierbaren dan aan hun spullen, vond ik het moeilijk om er afstand van te doen. Moeilijker dan gedacht.

Toch besloot ik in 2019 de muntenverzameling te verkopen. Tijdens een stage bij het NPO Radio 1 programma Reporter Radio was ik zo enthousiast over het radiomaken geworden dat ik eigen apparatuur wilde hebben. Apparatuur die ik op dat moment niet zelf kon betalen. Dus zocht ik op Google naar een opkoper en verkocht de munten. Op dat moment troostte mij de gedachte dat mijn opa het vast een goed doel had gevonden zelf opnameapparatuur te kopen.

Ik kocht er uiteindelijk onder andere een Zoom H5 recorder en een goede Beyerdynamic microfoon voor. Fijne apparatuur waarmee ik twee studieopdrachten voor de opleiding Journalistiek de opnames ‘Biologische kip‘ en ‘Hoe nu verder?‘ Het is echt een feest om dit met je eigen apparatuur te doen. Van het plan om zelf te gaan podcasten is – inmiddels twee jaar later – nog steeds niets terechtgekomen. Da’s jammer. Maar ja, wat niet is kan nog komen natuurlijk.

Slaapapneu

Zojuist in het donker teruggereden vanuit Amstelveen naar Zwolle. Het weer was slecht. Continu regen. De weg donker want grotendeels onverlicht. Toch bleef ik fris en fruitig. Dat is wel eens anders geweest. Jaren geleden hield ik het niet langer vol dan 45 minuten lang auto te rijden. Na die drie kwartier werd ik ontzettend slaperig en moest aan de kant van de weg staan rusten.

Ik wist dat ik ‘s nachts behoorlijk hard snurkte. Dat was op mijn twintigste al zo. Wat ik heel lang niet geweten heb is dat ik leed aan slaapapneu. Pas zo’n vijf jaar geleden werd dat duidelijk. In voorbereiding op mijn gastric bypass operatie moest ik 24 uur met een meetkastje rondlopen en slapen. Dikke mensen hebben immers vaak apneu. En apneu kan een risicoverhogende factor zijn bij een operatie. Een paar weken later kwam het verlossende woord. Ik had slaapapneu en ook geen klein beetje.

CPAB

Ik had zo’n 31 ademstops per uur. De langste ademstop duurde maar liefst 70 seconden. Zo lang kan ik zelfs met het onderwater zwemmen mijn adem niet inhouden. De apneu bleek zelfs zo ernstig te zijn dat autorijden verboden was. Dat blijkt bij meer dan 15 ademstops per uur niet meer te mogen. Het werd me wel ineens duidelijk waarom ik zo snel zo zwaar vermoeid was bij het autorijden.

Ik kreeg direct na mijn consult bij de longarts een CPAB mee. Een apparaat waar een masker bij zit dat je ‘s nachts op je hoofd zet. Een kapje gaat volledig over je neus. Om vervolgens vrij hard lucht naar binnen te blazen. Veel mensen kunnen er niet tegen. Ze vinden het beklemmend zo’n ding op hun hoofd te hebben. Vinden het naar die lucht naar binnen geblazen te krijgen. Zelf hoefde ik er geen moment aan te wennen. Vanaf dag één ging het prima.

Slaaponderzoek

Dat slaapapneu best wel ingrijpend is ontdekte ik nadat ik een paar weken het masker ‘s nachts gedragen had. Ik was iedere ochtend veel uitgeruster en vele malen fitter dan voorheen. De grootste verandering was misschien wel dat ik me mentaal ook veel fitter voelde. De zwaarmoedigheid die ik door de dagelijkse vermoeidheid ervoer was als donderslag bij heldere hemel verdwenen.

Als ik eerder had geweten hoe groot de invloed van slaapapneu is had ik het slaaponderzoek veel eerder gedaan. Was ik veel eerder ‘s nachts met een CPAB apparaat gaan slapen. Er gaat immers niks boven een gezondere geest in een fitter lijf.

Door de bomen het bos niet zien

Alweer jaren geleden kocht ik een digitale spiegelreflexcamera. Nog steeds een prima toestel, maar ondertussen hebben de ontwikkelingen alles behalve stilgestaan. Dat bleek wel weer toen ik met mijn zoon onlangs naar de lancering van de Canon EOS R3 keek.

Wat is de Canon EOS R3 een beest van een camera. De resolutie is weliswaar lager dan de al op de markt verkrijgbare R5, maar kan daarentegen fotograferen met een snelheid van 30 frames per seconde. Ongekend snel. Ook spreekt de manier waarop je scherp kan stellen enorm tot de verbeelding. Gewoon door in de zoeker het onderwerp te kijken. Een techniek die Canon in de jaren ‘90 al eens geprobeerd schijnt te hebben. Met de toegenomen rekencapaciteit en snelheid van de hedendaagse chips is het nu wel mogelijk deze scherpsteltechniek succesvol toe te passen.

Full frame

De prijs van de nieuwe Canon EOS R3 is helaas allesbehalve een vriendelijk consumentenprijsje. Voor het lieve bedrag van 6100 euro kan je heel veel andere leuke dingen kopen. Als je het bedrag überhaupt al op kunt hoesten. Nee, dan kostte mijn spiegelreflexcamera met zo’n 600 euro maar een fractie van wat voor de R3 gevraagd wordt.

Zelf ben ik erg gecharmeerd van de Canon RP. De eerste systeemcamera met full frame lens voor niet 5000 maar ‘slechts’ 1100 euro. Zijn grotere broer de Canon R kost zo’n 1800 euro. Bijkomend voordeel bij zowel de RP als de R is dat je met een speciale mount ook de lenzen van mijn huidige spiegelreflex kunt gebruiken.

Reviews op YouTube

Beperk je jezelf tot de range Canon camera’s dan valt kiezen nog mee. Neem je ook andere merken zoals Nikon en Sony mee in het vergelijkend warenonderzoek dan ga je door de bomen echt het bos niet meer zien. De keuzestress slaat dan pas echt goed toe.

Om ons goed te oriënteren bekijken we ook allerlei reviews op YouTube. Van Nederlandse winkelketens zoals Mediamarkt, KameraExpress en CameraNu tot en met Amerikaanse en Engelse reviews. Er tekent zich inmiddels een lichte voorkeur voor de Canon RP af.

Welke camera zou jij kiezen als je toe was aan een nieuwe?

Gastric bypass

Ik probeer te achterhalen wanneer ik mijn maag heb laten verkleinen. Scroll door de tijdlijn van mijn vriendin op Facebook maar vind niks terug. Het moet toch zeker zo’n vijf jaar geleden zijn. Ik hoopte destijds mijn gewicht van 152 kilo toen terug te dringen tot zo’n 100 kilo nu. Het is helaas anders gelopen.

Vlak voor mijn operatie was ik onder begeleiding van een diëtist zo’n 12 kilo afgevallen. Met 140 kilo vers aan de haak verdween ik de operatiekamer in. In de maanden daarna wist ik mijn gewicht terug te dringen tot een indrukwekkende 119 kilo. Was het mij dan toch gelukt om mijn leefpatroon ingrijpend en blijvend te wijzigen? Helaas niet.

snaaimomenten

Natuurlijk ben ik er vooral zelf voor verantwoordelijk dat ik weer aanzienlijk dikker geworden ben. Toch heeft het faillissement van de MC IJsselmeerziekenhuizen er ook behoorlijk toe bijgedragen. Het vijf jaar durende montoringprogramma dat mij in de voorbereidende fase was toegezegd is er nooit van gekomen. De chirurg is ongetwijfeld ergens anders gaan werken, maar heeft nooit meer iets van zich laten horen.

De laatste keer dat ik mezelf woog is enkele weken geleden. 132 kilo gaf de weegschaal aan. Nog steeds aanmerkelijk lichter dan het zwaarst dat ik ooit gewogen heb. Helaas is de afgelopen jaren toch de lijn naar boven weer gestaag ingezet. Niet gek ook, want de zes eetmomenten per dag die ik mijzelf aan moest wennen heb ik alweer losgelaten. Door de vele snaaimomenten tussendoor kan ik wel minder per keer eten, maar krijg nog steeds veel calorieën binnen.

stap voor stap

De collega die tegenwoordig dagelijks tegenover mij zit is fanatiek met sport en gezond eten bezig. Hij kookt maaltjes boontjes, rijst, kip en speciale suikervrije kerriesaus en neemt die mee naar het werk. Daarnaast sport hij veel en fanatiek. Morgen maar eens aan hem vragen hoeveel precies. Gevolg: een fit en slank lijf.

Ik neem mijzelf regelmatig voor het roer drastisch om te gooien. Zinloos natuurlijk. Eerder beschreef ik op dit blog immers dat gedragsverandering geleidelijk en stap voor stap hoort te gaan. Misschien maar gewoon maar eens beginnen met weer zes eetmomenten aan te gaan houden. Dat is een goed begin. Dan zie ik van daaruit wel wat ik verder nog kan doen.

Welke tips hebben jullie voor mij?

Moeder van glas

Gisteren heb ik het boek ‘Moeder van glas‘ van columnist Roos Schlikker geleend. Ik had de pocket in mijn werktas gestopt voor het geval het rustig zou zijn. Het was héél erg druk vandaag. Verder dan de eerste twee bladzijden kwam ik dan ook niet. Misschien maar goed ook. Dit boek verdient eigenlijk mijn onverdeelde aandacht.

Het boek gaat over de breekbaarheid van haar bipolaire moeder. Hoe Schlikker na het overlijden van haar moeder haar beter probeert te begrijpen. Ik heb het gevoel dat ik het wel eens moeilijk zou kunnen vinden dit persoonlijke verhaal te lezen. Puur en alleen omdat ik zelf als enig kind bij een manisch-depressieve moeder ben opgegroeid.

schrijfcursus

Ooit las ik een waanzinnig goed boek over manisch-depressiviteit. Op mijn twinitigste. Tijdens een psychose van mijn moeder die uitmondde in een gedwongen opname. Ik probeerde de psychose de kop in te drukken. Bleef nachtenlang op. Praatte urenlang met haar en had enorm veel behoefte aan informatie. Dus kocht ik het boek ‘De Onrustige Geest‘ van Kay Redfield Jamison. Jamison is een Canadese hoogleraar die zelf op een uitermate meeslepende manier beschrijft hoe het is een bipolaire stoornis te hebben. Ik verslond het boek. Zelden zo gretig informatie tot me genomen.

Behalve het boek van Schlikker staat er nog een ander boek op de nominatie om gelezen te worden. Het boek ‘Een Goede Moeder’ van Jan van Mersbergen. Bij Van Mersbergen volgde ik een schrijfcursus. Hij schreef een boek over hoe de naaste omgeving van iemand met een psychische stoornis in de kou staat. Hoe alle hulp gericht is op de zieke persoon. Ik heb die ervaring ook. Alle aandacht ging naar mijn moeder. Ik moest het allemaal zelf maar uitzoeken, samen met mijn familie.

Eerst dus maar eens twee boeken lezen. Misschien inspireert dat me voldoende om zelf mijn ervaringen op te schrijven.

Blogstrategie

“Wat voor blogstrategie volg jij eigenlijk?”, werd mij vandaag gevraagd. Ik moest bekennen eerlijk gezegd geen strategie te hebben. Behalve dan dat ik elke dag blog. De ene keer duurt dat tien minuten. Een volgende keer schrijf ik een doorwrocht artikel waar ik een uur mee bezig ben.

Elke dag bloggen doe ik met een reden. Ik wil mijn ‘schrijfspier’ oefenen. Dat lukt het beste als je er regelmatig voor gaat zitten. Zo nu en dan een keer bloggen is voor mijn gevoel niet consequent genoeg. Je publiek moet immers ergens op kunnen vertrouwen.

bloggen voor mezelf

Qua vaste lezersschare valt het op dit moment overigens wel mee. Dagelijks trekken nieuwe posts zo’n 20 kijkers. . Uiteindelijk oplopend tot zo’n 40 lezers. Dat is niet bepaald een groot publiek. Toch vind ik dat prima zo.

Bloggen doe ik immers voor mezelf. Niet om mezelf in de kijker te spelen. Zolang er niet al teveel lezers zijn ervaar ik bovendien geen prestatiedruk. Kan ik lekker freewheelen en mijn vorm zien te vinden. Waarbij ik in eerste instantie van plan was me uitsluitend tot tekst te beperken. Eendachtig de manier waarop auteur Jan van Mersbergen zijn blog puur op tekst richt.

in concept klaarzetten

Om alleen tekst op mijn blog te publiceren had ik zelfs een speciaal WordPress thema gekocht. Het thema Typology. Een layout dat aangeprezen wordt als minimalistisch en puur op tekst gericht. Toch kan ik met enige regelmaat niet de verleiding weerstaan er een foto of ander beeldmateriaal (zoals een ingesloten tweet) aan toe te voegen.

Degene die mij vroeg welke blogstrategie ik volg vertelde mij zelf een lijstje met mogelijke onderwerpen bij te houden. Om vervolgens niet meer dan één blog per dag te publiceren, maar er wel meerdere in concept klaar te zetten. Ik vind dat een goede strategie. Heb dat zelf ook wel eens geprobeerd. Het is namelijk ideaal om een concepttekst klaar te hebben staan als het je even een dag aan tijd of inspiratie ontbreekt. Volgens mij heb ik deze strategie zelfs al een keer op de blog over bloggen www.blogtrommel.com voorbij zien komen.

in mijn blote kont staan

De inspiratie om weer te gaan bloggen kreeg ik overigens van auteur Jan van Mersbergen. Op een gegeven moment ging ik gewoon dagelijks even kijken waar hij nu weer over geblogd had. De teksten van Van Mersbergen enthousiasmeerden mij dusdanig dat ik me ook opgaf voor zijn schrijfcurus. Een hele leuke ervaring om wekelijks op dinsdagavond zo’n drie uur met een groepje van zo’n acht enthousiastelingen te schrijven. Maar ook elkaars pennenvruchten te beluisteren en zelf te lezen.

Wat ik nog het meest lastige vind is waarover te schrijven. Maatschappelijke onderwerpen, film en televisie gaan me het makkelijkste af. Zodra ik wat persoonlijkere verhalen schrijf voelt het een beetje alsof ik in mijn blote kont sta. Het voelt kwetsbaar. Ik wil ook niet dat dit blog een hoog lief dagboek gehalte krijgt. Toch spreken mij de persoonlijke verhalen van sommige bloggers wel aan. Misschien moet ik toch wat meer die schroom opzij zetten.

De 10 leukste tweets van het twitteraccount @RetroNewsNow

Vijf dagen geleden schreef ik een blog over de film Dog Day Afternoon. Op het idee kwam ik door een tweet van het twitteraccount @RetroNewsNow. Niet wetende dat dit account dag in dag uit tweets plaatst die passen in a voortdurende trip down to memory lane. In dit blogje de mij meest tot de verbeelding sprekende tweets. Een schat aan tv-programma’s, muziek en bioscoopfilms die de afgelopen decennia tussen 21 en 23 september het levenslicht zagen.

1. Premiere “Dog Day Afternoon”

2. Release “Take Five”

3. Chic released “lE Freak”

4. Politieserie “NYPD Blue” gaat in premiere

5. sitcom “Alf” voor het eerst op tv

6. Sitcom “Family ties” begint

7. “Charlie’s Angels” komt voor het eerst op tv

8. De thriller “Seven” komt uit in de bioscoop

9. Sitcom “Friends” wordt voor het eerst uitgezonden

10. Sitcom “Archie Bunker” in premiere

Technisch hoogstand, maar emotioneel amper binnenkomend

“Waar heb ik net twee uur naar zitten kijken?”, denk ik als de titelrol van de Sam Mendes film 1917 begint. Ik weet het niet. In de marketingstorm die de film aankondigde werd vooral benadrukt hoe knap het was dat de film in vrijwel één take was opgenomen. Dat het een cinematografisch hoogstandje was. Maar inhoudelijk?

Er gebeurt voor mijn gevoel inhoudelijk niet veel. Ook al is er een best indrukwekkende sterfscene en ook al zit de hoofdrolspeler er uiteindelijk helemaal doorheen. Sommige scenes zijn ook ronduit smerig en gruwelijk. Nee, ik zal niet verklappen welke. Je wil misschien zelf de film nog zien. Toch voel ik me na afloop bekocht. De film raakt me emotioneel niet. Het blijft allemaal nogal oppervlakkig. Bovendien wordt het einde bijna plichtmatig afgeraffeld.

Er zijn oorlogsfilms die veel meer weten te overtuigen. Zowel films over de Eerste als over de Tweede Wereldoorlog. Uitermate indrukwekkend is bijvoorbeeld de verfilming van het boek ‘Im Westen nichts neues’ gescheven door Erich Maria Remarque. Vooral de verfilming uit 1930 is een stilmakende aanklacht tegen oorlog (IMDb, publiek: 8,1, critici: 9,1). Daarbij vergeleken was de re-make met Ernest Borgnine uit 1979 maar een slap aftreksel van de film uit 1930.

Heeft Mendes met 1917 misschien teveel geleund op wat er technisch allemaal mogelijk is? Misschien wel. Dat techniek een regisseur niet in de weg hoeft te staan blijkt wel uit een film als bijvoorbeeld ‘Saving Private Ryan’. Vooral de eerste minuten zijn te gruwelijk voor woorden. Hier stond datgene wat technisch allemaal mogelijk was overduidelijk ten dienste van de film. Je maag draait bij bepaalde scenes bijna om. Het kost bijna moeite om te kijken. De gefilmde werkelijkheid is bijna net zo gruwelijk als de echte werkelijkheid.

Bij een film als ‘Saving Private Ryan’ staat de techniek het verhaal niet in de weg. De techniek ondersteunt het verhaal. Ook bij films als ‘Schindler’s List’ en Roman Polanski’s ‘The Pianist’ is dat het geval. Alledrie de films weten de kijker emotioneel diep te raken. Iets wat James Bond regisseur Mendes met zijn ‘1917’ niet gelukt is. In ieder geval niet bij mij.

De trailer van de film ‘Im Westen nichts neues uit 1930. Slechts 12 jaar nadat de vier jaar durende Eerste Wereldoorlog eindigde.

Schrijfschaamte

Onlangs vroeg mij iemand of ik er wel eens aan gedacht had om jeugdherinneringen op te schrijven. Om er een boek van te maken. Ik heb eerlijk gezegd wel eens met de gedachte gespeeld. Mijn innerlijke criticus weerhoudt me er tot nu toe van.

Als je schrijft over iets uit je eigen leven moet je immers schaamteloos eerlijk zijn. Dat is nog al wat. Best gedurfd. Voor mij is het tot nu toe nog een brug te ver. Of dat ooit verandert weet ik niet. Het klinkt misschien wrang, maar dat mijn beide ouders overleden zijn maakt het wel makkelijker.

innerlijke criticus

Tijdens een besloten schrijfcursus in kleine kring heb ik al wel bepaalde ervaringen uit mijn kinder- en puberteit opgeschreven en aan mede-cursisten voorgelegd. Dat was eigenlijk minder eng dan ik verwacht had. Waarover ik schreef? Over hoe ik het ervaren heb om enig kind te zijn van een moeder met een bi-polaire stoornis.

Om de stem van mijn innerlijke criticus steeds stiller te krijgen heb ik besloten elke dag te bloggen. De lat niet al te hoog leggend. Gewoon schrijven over een onderwerp dat me te binnenschiet. De ene keer in tien minuutjes. Een volgende keer doe ik er soms wel een uur over. Alles om de schrijfschaamte te overwinnen.

Michel ten Hoove Wie schrijft blijft