Michel ten Hoove

Wie schrijft blijft

Laatste berichten

Stuiterend van enthousiasme

Vanavond een proefles saxofoon gehad. Maar liefst 32 jaar nadat ik als middelbare scholier ongeveer anderhalf jaar muziekles bij de Stedelijke muziekschool in Groningen. Regelmatig kijk ik met spijt terug op het feit dat ik na die anderhalve jaar gestopt ben. Tot twee keer toe ben ik ook weer opnieuw begonnen. Toch was ik die beide keren niet half zo enthousiast als dat ik nu ben.

Het was een aparte ervaring om nu met mijn eigen saxofoon weer een muziekschool binnen te stappen. Best wel onwennig. Ik had om 19.00 uur afgesproken stapte ik de ruimte binnen waar een grote tafel stond. Een soort wachtruimte annex kantine leek het. Een jonge vent met een gitaar kwam na mij binnen en liep door en verdween achter één van de twee deuren aan het eind van de ruimte waar ik mij bevond. Dus liep ik ook maar die kant op.

Ongeduldig

Ik stond in een L-vormige smalle gang waar meerdere deuren op uitkwamen. Op iedere deur een naambordje met het woord studio en een cijfer. In de hoek een koffiemachine en een zithoekje bestaande uit twee stoelen en een klein bijzettafeltje. Netjes op tijd aanwezig was het bijna 19.00 uur. Niet wetende hoe nu verder besloot ik te proberen mijn docent te bellen. Er werd niet opgenomen. Wel hoorde ik achter één van de deuren een saxofoon. Gaf hij op dat moment les? Was hij zelf aan het inblazen?

Natuurlijk was ik veel te ongeduldig. Een paar minuten later kwam er een vrouw uit één van de studio’s en liep richting achterdeur naar buiten. Vanwege corona was er met zwart-gele tape een looprichting op de vloer aangegeven. Niet veel later kwam de docent naar buiten. Naar later bleek een jonge vent die vierdejaars student aan het conservatorium is.

lekker soepel

Na een korte kennismaking bekeek hij even mijn saxofoon en probeerde er op te spelen. Dat lukte niet. Er is overduidelijk iets mis met mijn sax. Revisie lijkt noodzakelijk. Naar ik heb begrepen kan een volledige revisie zo’n 600 euro kosten, terwijl de prijs voor een goede Yamaha saxofoon voor beginners ongeveer 1000 euro is.

Wat volgde was een korte oefening. Ik mocht de tweede saxofoon van de docent omhangen. Wat voelden deze kleppen allemaal lekker soepel aan. Vervolgens gingen we noot voor noot de toonladder bijlangs. Het ging verrassend goed. Ik wist de noten mooi lang aan te houden en speelde ze stuk voor stuk hartstikke zuiver. Net als fietsen verleer je dit soort dingen blijkbaar niet. Volgens de docent is het bereik van een alt-saxofoon zo’n tweeëneenhalve octaaf. Zo’n kwartiertje later had ik eerst een hele toonladder gespeeld. Om daarna – met gebruikmaking van de octaafklep – er een octaaf hoger een hele toonladder aan losse noten uit te persen.

muziek is emotie

Het half uurtje proefles was voorbij voor ik er erg in had. Muziek is emotie. Muziek luisteren doet veel met me. Dat twee toonladders aan losse noten spelen me bijna zou doen stuiteren van enthousiasme had ik niet verwacht. Ik hoop dat reparatie van mijn eigen sax qua kosten meevalt, anders wordt het weer oppakken van deze hobby gelijk wel heel prijzig. Zeer binnenkort maar eens naar de gespecialiseerde saxofoonwinkel in Deventer. En me op zeer korte termijn maar eens opgeven voor saxofoonles. Wie weet waar dat allemaal nog toe leidt.

The French connection

Een weergaloze achtervolgingsfilm met in de hoofdrol een ongekend goede Gene Hackman als de bezeten rechercheur Popeye Doyle, dat is de film The French Connection uit 1971. Een rolprent die in 1972 maar liefst vijf oscars in de wacht wist te slepen.

New Yorkse verkeer

Afgelopen zaterdag 9 oktober was het exact 50 jaar geleden dat de film in premiëre ging. Niet dat ik dat in mijn agenda heb staan hoor. Zo’n fanatiekeling ben ik nu ook weer niet. Nee, ik volg gewoon een twitteraccount die over dat soort triviale weetjes tweet.

Wel ben ik gelijk online even op onderzoek gegaan. Het blijkt dat de film slechts 1,5 miljoen dollar gekost heeft. Wat ik ook niet wist is dat de achtervolgingsscene zich grotendeels in het echte New Yorkse verkeer heeft afgespeeld. Niets afgezette straten en in scène gezette verkeersstromen. Nee, gewoon vijf blokken lang de stoplichten mogen bedienen maar daarna gewoon met 90 kilometer per uur door het dagelijkse verkeer heen denderen. Met een blauwe sirene op het dak om het verkeer enigszins te waarschuwen.

Abonnement op streamingdienst noodzakelijk

In een interview met de producer van de bloedspannende politiethriller wordt ook nog verteld hoe ze New York zover kregen op een metrotrein te mogen filmen. Door ouderwetse steekpenningen te betalen. 40.000 dollar en een enkele reis naar Jamaica.

Voor de liefhebber die de film vandaag de dag nog willen zien is een abonnement op de streamingdienst Disney + noodzakelijk. Daar kan je ‘m kijken. Op Amazons Prime Video is de tweede French Connection te zien. Die zou ik echter overslaan omdat deze film vele malen slechter is dan het origineel.

Gene Hackman ontvangt in 1972 de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol. Dit is zijn acceptance speech.
De volledige 8 minuten durende achtervolging nog eens op je gemak bekijken? Dat kan dankzij YouTube.

Filmrecensie uit 1971 van de vermaarde Amerikaanse recensent Roger Ebert.

De internetpagina op Oscars.org die volledig geweid is aan de grimmige politiefilm die trendsettend zou zijn.

complotdenken

Vanmiddag stuitte ik op een tweet van Volkskrant techredacteur Laurens Verhagen die een hoorcollege tipte van de universiteit in Gent. Een uitermate interessant college over complotdenken. Absoluut het kijken waard. Oordeel zelf maar.

Een online hoorcollege over complotdenken aan de Universiteit van Gent

Forenzen

Hoe kan dat nou? Post nu al een maand ongeveer elke dag een blogpostje. De ene keer kost het minder moeite dan de andere keer. Dat ik ineens opschrik en me bedenk vandaag nog geen bericht geplaatst te hebben is nieuw voor me.

Tot nu toe schrijf ik op de dag zelf een berichtje. Ideeën in de week zetten zodat ik bij een inspiratieloze dag iets heb om op terug te vallen deed ik nog niet. Tot afgelopen weekend. Er staan nu een paar conceptideetjes en een half afgeschreven verhaal op publicatie te wachten. Morgen op mijn roostervrije dag nog maar eens een blik op werpen.

Vandaag ben ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens wandelend naar mijn werk gegaan. 1,1 kilometer is natuurlijk ook goed te doen. Duurt immers ongeveer een kwartiertje. De eerste maanden nadat ik deze nieuwe baan gekregen had liep ik altijd. Vier dagen per week. Twee kilometer per dag. Een half uurtje per dag. Scheelt toch weer in een tijd waarin zitten als nieuwe roken wordt gezien.

Toch verdween het lopend forenzen geleidelijk aan weer uit mijn systeem. Pakte ik steeds vaker de fiets. Dat duurt immers geen 15 maar slechts 5 minuten zodat ik later van huis kan vertrekken. Nu ik echter merk toch geleidelijk aan in fitheid te hebben ingeboet heb ik toch maar weer het wandelen opgepakt.

De Verdeelde Staten van Amerika

Kijk ik niet op de goede momenten naar het nieuws, of hebben het NOS Journaal en RTL Nieuws geen correspondenten meer in de Verenigde Staten van Amerika? Tijdens Trumps presidentschap kon het niet vaak genoeg over Amerika gaan. Nu gaat het in mijn beleving nauwelijks nog over deze NAVO bondgenoot.

Toch gebeurt er van alles in dat land aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Dat blijkt wel door op Twitter de schrijvers Don Winslow en Stephen King te volgen. Beiden zijn ronduit activistisch in hun social media uitingen. Winslow maakt zelfs allerlei video’s waarin hij zich fel afzet tegen Facebook, racisme, (rechts)extremisme en ander onrecht. Iets wat je eerder bij een Scandinavische thrillerauteur zou verwachten, omdat die er om bekend staan hun maatschappijkritiek in hun boeken naar voren te brengen.

In die zin kan je beter een thrillerauteur zijn dan een journalist. Ik vind tenminste dat activisme en journalistiek niet echt goed bij elkaar passen. Of is dat een achterhaald idee? Kan je als journalist best wel je politieke kleur en voorkeur laten zien en horen? Staat dat de objectieve benadering van het nieuws niet in de weg?

Als je kijkt naar hoe de Republikeinen inmiddels bijna een jaar na de verkiezingen Biden op alle mogelijke manieren tegenwerken dan ontstaat er het beeld van een Verdeelde Staten van Amerika. Het gaat hard tegen hard. Waarbij aanhangers van Trump zich serieus uitspreken voor het afscheiden van een deel van de VS van de rest. Zelfs aangeven dat een gewapende strijd tegen de gevestigde orde gerechtvaardigd zou zijn. Je hoeft op social media schrijvers als Winslow en King maar te volgen om te zien hoe heftig de strijd is. Een strijd die zich in Nederland aan ons voorbij lijkt te gaan.

Hieronder een paar voorbeelden van de standpunten die Don Winslow inneemt:

Uit eigen onderzoek van Facebook blijkt Instagram slecht te zijn voor mentaal kwetsbare pubermeisjes. Don Winslow keert zich in deze video vervolgens tegen Facebook.
In deze video vergelijkt Winslow het aantal dodelijke slachtoffers door Covid-19 met het aantal doden dat de jarenlange oorlog in Vietnam kostte.
Een video waarin Winslow zich uitspreekt tegen de criminalisering van abortus zoals die in Texas plaatsvindt.

Saxofoonles

Vanavond met mijn zoon kletsend vraagt hij mij ineens naar de saxofoon die ik heb. Of ik weet waar de saxofoon is. Dat weet ik. In een hoekje van onze werk- en studeerkamer. Ik bedenk me geen moment, loop naar boven en kom niet veel later met de koffer naar beneden.

Het is een hele aparte ervaring dit prachtige instrument weer uit de koffer te pakken. Hem weer in elkaar te zetten. Eerst de hals op het instrument. Daarna het rietje van het mondstuk afhalen, ‘m bevochtigen en weer terugplaatsen. Met een droog rietje valt immers niet te spelen. Daarna zet ik het mondstuk op de hals, pak de draagriem en maak die vast aan de saxofoon. Het voelt vertrouwt. Ik kan me amper voorstellen dat het al weer 33 jaar geleden is dat ik saxofoonles had.

Wachtlijst

Anderhalf jaar lang heb ik ongeveer les gehad. Het moet ongeveer tussen 1986 en 1989 zijn geweest. Waarom saxofoon? Geen idee. Volgens mij was Candy Dulfer toen erg poplair. Alhoewel… Kijkend op Spotify zie ik dat de eerste albums van Candy Dulfer uit 1990 zijn. Nou ja, hoe dan ook ik was toen helemaal gegrepen door het instrument, nam muziekles en ging iedere week naar de Stedelijke Muziekschool in de Sint Jansstraat in Groningen. Had er plezier in. Maakte ook best vorderingen.

Een verhuizing naar Almelo doorbrak alles. Kreeg zelfs nog een aanbevelingsbrief mee omdat ik dan sneller aan de beurt zou zijn bij de Almelose muziekschool. Helaas bleek die telefonische gedane belofte niets waard. Ik kwam gewoon op de wachtlijst te staan. Heb nog wel even les gehad bij een particulier docent maar ben uiteindelijk toch gestopt. Jaren later – zo rond mijn 35ste – heb ik opnieuw een proefles genomen bij een docent in Zwolle. Het was leuk. Toch bleef het erbij.

Proefles

Qua muziekles is het dus ongeveer net zo gegaan als met mijn studie journalistiek. Paar keer begonnen en weer gestopt. Het grote verschil met journalistiek is echter dat ik dat alsnog heb afgemaakt.

Met saxofoonles gaat het natuurlijk niet om een opleiding die je afmaakt. Dat is een studie die je tot in lengte van dagen kan volhouden. Misschien begin ik wel weer. Heb me in ieder geval vanavond weer voor een proefles opgegeven. Misschien blijft het nu niet bij die ene proefles en ga ik gewoon weer ouderwets elke week naar muziekles.

P.S. Mijn zoon en ik hebben allebei een paar noten gespeeld. Het was een bijzondere ervaring.

Stoofpeertjes

Het was rustig op het werk. Dus alle gelegenheid om bij te kletsen met de collega’s. Op kantoor waren we maar met zijn vieren. Kletsen met de thuiswerkende collega’s doen we via Teams.

Op een gegeven moment kwam het gesprek op koken. M. Zou chili con carne eten. “Met een pakje of zonder?”, vroeg ik haar. Met was het antwoord. Voor mij reden om een recept te delen waarmee je heerlijke chili con carne maakt zonder saus uit een pakje te gebruiken.

Ineens gooit C. het gesprek over een andere voeg. Dat er vroeger veel meer de tijd genomen werd om uitgebreid te koken. Dat er bijvoorbeeld urenlang draadjesvlees stond te garen in de braadpan. Die tijd lijken we onszelf nu niet meer te gunnen. M. vertelt dat nog wel met de slowcooker te doen.

Van het een komt het ander ineens komen stoofpeertjes ter sprake. Ik moet direct terugdenken aan hoe mijn oma die maakte. Zo gruwelijk lekker. Wat het recept precies was weet ik helaas niet. Een poging het zelf op die manier te maken is nooit gelukt.

Terugdenkend aan de recepten van mijn oma en mijn moeder voel ik een gevoel van weemoed opkomen. Gelukkig gaat de telefoon. Over tot de orde van de dag.

Data, data en nog eens data

Rond mijn dertiende raakte ik mijn eerste computer aan. Een ZX Spectrum. Een klein, zwart plat apparaatje met rubberen toetsjes. Het eerste betaalbare computertje voor thuis. Van meet af aan was ik helemaal verslingerd aan het apparaat. Zelfs toen ik er zelf nog niet eentje bezat.

Warenhuis Vroom en Dreesman had in Groningen op de begane grond een electronicahoekje. Daar stond ook een bedrijfsklare ZX Spectrum, aangesloten op een TV. Zo ging dat destijds. Er naast lag het boek ‘ZX Spectrum’ van Albert Sickler, waarin de lezer geleerd werd in Basic te programmeren. Urenlang bracht ik bij V & D door.

Veertig jaar verder

Toen mijn oom een ZX Spectrum kocht en mij uitnodigde bij hem langs te komen heb ik er nog een schepje bovenop gedaan. Ik leende Sicklers boek bij de bibliotheek, maakte samenvattingen voor mezelf en oefende bij het warenhuis. Om vervolgens mijn oom van zijn stoel te blazen omdat ik al heel gevorderd bleek te zijn.

Inmiddels leven we bijna veertig jaar verder. Met computers werk ik nog elke dag. Interesse heb ik er altijd in gehouden. Leren programmeren daarin heb ik nooit doorgezet. Helaas. Had daar nu wel heel bedreven in willen zijn. Zeker nu meer dan ooit de maatschappij datagedreven gedreven is.

Datagedreven organisatie

Big data en open source datasets leveren een schat aan informatie en mogelijkheden op. Daar kwam ik al achter toen ik in Hilversum stage liep en merkte hoe bij de KRO-NCRV met het programma Pointer ingezet werd op datajournalistiek. Als je als journalist kunt programmeren in bijvoorbeeld Python ben je spekkoper. Helaas is de achterstand die ik de afgelopen decennia heb opgelopen best groot.

Maar ook in mijn huidige werk is data belangrijker dan ooit. Het Kadaster wordt meer en meer een datagedreven organisatie. Via een website als publieke dienst op de kaart heb je toegang tot een flink aantal open datasets. De rijkdom van deze informatie volledig tot zijn recht laten komen betekent echter ook dat je beter wel kunt programmeren.

Lastig, lastig, lastig

Dus oriënteer ik mij op de mogelijkheden. Welke opleidingen zijn reëel om naast een 32 urige baan te gaan doen? Een op zichzelf staande cursus programmeren in Python via bijvoorbeeld de LOI? Of toch een NCOI opleiding Big Data Analytics? Ik vind het lastig. Mede omdat ik me afvraag of ik genoeg basiskennis heb om op een goede manier te kunnen instromen. Om de opleiding succesvol af te kunnen ronden. Lastig, lastig, lastig.

Ode aan de colporteur van energiecontracten

Beste colporteur,

Met de kennis van nu ben ik erg blij dat je bij mij aanbelde. Dat je op een vriendelijk overtuigende manier mij er toe wist te bewegen mijn energiecontract met variabele prijzen om te zetten naar een contract voor drie jaar vast. Gelet op de onheilspellende berichtgeving over de stijgende gasprijzen had het er voor mij heel slecht uitgezien per 1 januari aanstaande. Was ik waarschijnlijk een paar honderd euro meer gaan betalen.

Ik had eerder een contract voor drie jaar. Liet die termijn echter aflopen zonder een nieuw langlopend contract aan te gaan. Dus gingen voor mij automatische de variabele prijzen gelden. Geen probleem in tijden waarin de olie- en gasprijzen laag zijn. Een voordeel zelfs als de prijzen nog verder omlaag gaan. Maar nu…? Nu schiet je jezelf behoorlijk in de voet met een contract op basis van variabele prijzen.

De afgelopen jaren werd ik veel gebeld door allerlei bedrijven die mij een energiecontract wilden aanbieden. Vaak had ik er een slecht gevoel bij en kapte het gesprek snel af. Soms sloot ik een nieuw contract af maar zegde deze binnen de veertien dagen bedenktijd alsnog af. Ook aan de verkopers die bij me aan de deur kwamen ergerde ik me vaak nogal. Teveel gericht op het halen van verkoopdoelstellingen. Te gladde praters. Maar bij jou was het anders.

Je hebt maar één kans voor een goede eerste indruk. Wat is het? Zijn het de eerste tien seconden van een ontmoeting die bepalen of je iemand mag of niet. Hoe dan ook, zoals bij alle verkopers was ik bij jou op mijn hoede. Toch haalde je me uiteindelijk over bij jou een driejarig energiecontract aan te gaan. Een verkoop die je niet makkelijk realiseerde. Ik denk dat we zeker een half uur bij mij in de deuropening hebben staan praten. Je vroeg op een gegeven moment zelfs nog een glas water. Die kreeg je uiteraard, maar ik nodigde je bewust niet uit binnen te komen. Staand in de deuropening had ik meer controle over het gesprek.

Uiteindelijk blijk ik nu dus de goede keus te hebben gemaakt. Verwacht wordt dat de prijs op jaarbasis aanstaande januari wel eens 500 euro hoger kan uitpakken. Geld wat ik dankzij ons driejarig contract nu kan besparen. Bedankt dus.

Met vriendelijke groet,

Michel

P.S. Kom je tegen het eind van dit lopende energiecontract even een nieuw voorstel doen? De koffie staat klaar.

The guilty

Een getroebleerde rechercheur is tijdelijk op een zijspoor gezet. Hangende een rechtszaak over iets wat onder diensttijd heeft plaatsvond moet hij bureauwerk doen. Of in zijn geval aan de telefoon als centralist bij de meldcentrale van 911. Een saaie baan die zijn toch al niet te beste humeur niet bepaald ten goede komt. Tot dat ene telefoontje binnenkomt.

psychologische thriller

Een vrouw (Emily Lighton gespeeld door Riley Keough) belt en zegt raadselachtige dingen. Ze noemt de centralist schatje. Eerst is rechercheur Joe Baylor (gespeeld door Jake Gyllenhaal) verbaasd. Doorvragend wint zijn instinct als rechercheur het. De vrouw is ontvoerd. Gyllenhaal zet alles op alles om te achterhalen waar de vrouw zich bevindt. Enerzijds het hoofd behoorlijk koel houdend en snel schakelend tussen andere politieafdelingen, een bevriende collega en de ontvoerde vrouw. Anderzijds amper de stress het hoofd kunnen biedend, zich krampachtig vastklampend aan zijn inhaler.

Ik had verwacht een redelijk oppervlakkige thriller te zullen zien. Met veel actie. Een echte rollercoaster. In plaats daarvan kreeg ik een hele andere film te zien. Een uitermate spannende psychologische thriller die gedragen wordt door die ene acteur. In de meldkamer zien we zegge en schrijve drie acteurs die collega-centralisten spelen. Kleine bijrolletjes. De andere hoofdrol van de ontvoerde vrouw wordt gespeeld door iemand die we geen moment in beeld zien. Wat dat betreft is in deze in coronatijd opgenomen film heel creatief omgegaan met de coronabeperkingen.

Aangenaam verrassende film

Op een gegeven moment ben ik ronduit flabbergasted. Deze plottwist had ik totaal niet aan zien komen en moet iedereen die kijkt wel het gevoel geven dat hem of haar een behoorlijke spiegel voorgehouden wordt. Zijn we niet te snel geneigd onze conclusies te trekken? Ons handelen te laten bepalen door wat we denken dat er aan de hand zal zijn?

Hoe dan ook, dit was een uitermate aangenaam verrassende film die behoorlijk schuurt. Wie is er nu eigenlijk schuldig? Alleen om die reden al het kijken meer dan waard.

De officiële trailer van de film ‘The Guilty’.
Michel ten Hoove Wie schrijft blijft