Aside

Ken je dat gevoel? Dat je een smartphone bezit die het nog prima doet, maar toch al kijkt naar nieuwere versies?

Ik heb dat nu met mijn iPhone 14. Prima toestel en dankzij de jarenlange updates van iOS ook nog zeker te gebruiken tot diep in 2027. Intussen is er alweer een 15 en 16 uitgekomen en ziet rond medio september van dit jaar de 17 het daglicht.

Mijn provider Odido had 1,5 jaar geleden een prima deal. Een deel ineens bij levering betalen, een deel per maand én een substantieel deel korting. Wil ik mijn iPhone aan het eind van de contractsduur van twee jaar houden dan betaal ik alsnog de korting die ik in het begin kreeg; €252,-. Ik kan dan mijn bestaande abonnement met 1 of 2 jaar verlengen of bij een andere provider een nieuw abonnement scoren. Ik zou er dan voor kunnen kiezen het toestel nog twee jaar te houden en in september 2027 de iPhone 19 aan te schaffen. .Zie ik daar van af dan lever ik mijn toestel in en kan nu al op zoek gaan naar een opvolger. Met of zonder abonnement.

Keuzes, keuzes. Alhoewel. Na het zien van onderstaand filmpje van Wall Street Journal wordt die keuze misschien wel wat makkelijker. Telefoons inruilen die een tweede leven krijgen is namelijk winst voor iedereen. Voor de providers die de ingeruilde telefoons verkopen aan de refurbishers. Voor de refurbishers zelf. Voor de klanten die de mobieltjes inleveren. Ja, zelfs voor Apple die haar smartphones naar gebieden verscheept ziet worden waar eerst niet of nauwelijks iPhones verkocht werden. Voor een bedrijf als Apple is het puur het vergroten van marktaandeel.

Ik kon altijd al slecht tegen hitte. Sinds ik veel te zwaar ben is dat zo erg geworden dat ik hitte mijd. Als anderen van een tropisch zomerse dag genieten zit ik liever binnen. De kans dat ik vrijwillig de heetste plek ter wereld bezoek is dan ook verwaarloosbaar klein.

Wat is dan de heetste plek op onze aardkloot? Tot voor ik dit blogpostje ging schrijven dacht ik dat het Death Valley in Californië was. ChatGTP denkt daar alleen anders over. Volgens deze verbluffende zoekmachine is het Ethiopische Dallol de heetste plek op aarde. Althans op basis van een gemiddelde jaartemperatuur die daar rond de 34,4 °C is. Wat volgens ChatGTP over een heel jaar gemeten extreem hoog is.

Kijk je naar de hoogst gemeten temperatuur ooit, dan moet je wél in Death Valley zijn. Op 10 juli 1913 werd daar 56,7 graden celcius gemeten. Omdat de temperatuurmeting toen nog niet zo goed was als nu is dit record omstreden, maar nog steeds erkend.

Nee, in die woestijn zal je mij niet snel aantreffen. Zeker niet vrijwillig.

Na de Franse serie Rivière Perdu eind vorige week te hebben uitgekeken, zijn we gisteren aan de nieuwe Zweedse Netflixserie Glaskupan begonnen. Een serie met een veelbelovende trailer, maar wisselende recensies.

BNN VARA vindt Glaskupan maar clichématig. Ik ben er na gisteren twee en vandaag weer twee afleveringen te hebben nog niet helemaal uit. De sfeer is goed. Echt Scandi Noir. Maar de wending die de serie in aflevering 4 krijgt? Mwah, inderdaad een beetje voorspelbaar. Dezelfde voorspelbaarheid die Rivière Perdu op een gegeven moment had. De dader is altijd degene die je het minst verdenkt.

Wat dat betreft heb ik wel eens een keer weer zin in een echt goede serie die wat minder een bekend format volgt. Adolescence zou zo’n serie kunnen zijn. Afgaande op wat ik er over hoor. Misschien toch maar kijken binnenkort. Tot nu toe stelde ik ‘m uit omdat het me iets te heftig leek allemaal.

Ik was één van de early adopters van Twitter. Heb er ook heel veel berichten verstuurd in ik denk wel minstens 14 jaar tijd. Vond het in het prille begin ook een hele positieve vibe hebben. Er waren gezellige twitterbijeenkomsten bijvoorbeeld.

Baan via social media gekregen

Toen ik freelancete als journalist hield ik er zelfs tot twee keer toe een leuke opdracht aan over. Eén keer mocht ik verslag doen van een landelijk congres dat in Rotterdam werd gehouden. Een congres over burger bewustzijn als ik het me goed herinner. De tweede opdracht was het maken van een filmpje voor de Zwolse afdeling van Groen Links.

En wat te denken van het feit dat ik één van mijn recentere banen overhield aan een contact dat ik legde met iemand die op een oproep van mij reageerde. Ook alweer enkele jaren geleden was het in om zogeheten Instagramwalks te organiseren. Wandelingen door een stad met mensen die van fotograferen hielden. Er kwamen slechts twee mensen. Ondanks dat ik niet alleen op social media maar ook in de lokale huis aan huis kranten had laten plaatsen. Een van hen attendeerde mij op een al gesloten sollicitatieprocedure, zei tegen haar chef dat hij zeker mij nog in de procedure mee moest nemen en niet veel later had ik de baan.

Rechtsradicale echoput

Aardig wat positieve ervaringen dus. Toch heeft het ook negatieve dingen met zich meegebracht. Zo ben ik één van mijn beste vrienden kwijtgeraakt aan de rabbit hole waar hij in afdaalde nadat ik hem over had gehaald te beginnen met Twitter. Nog geen X destijds werd het er al steeds ondragelijker. Hij liet zich meesleuren in alle complottheorieën en was voor zijn oude, meer politiek links georiënteerde vrienden niet meer bereikbaar.

Sinds X een rechts-radicale echoput is geworden en Musk steeds extremer doet ben ik daarmee gestopt. Ik verdraag het simpelweg niet meer. Facebook en Instagram ben ik mee gekapt omdat ik klaar ben met hoe Big Tech zich manifesteert. Met engnekken als Peter Thiel, Elon Musk en J.D. Vance als engste vertegenwoordigers van deze stroming.

Social media apps van iPhone verwijderd

Wel heb ik nog Bluesky, Mastodon en Pixelfed. En dit WordPress blog natuurlijk. Maar eerlijk gezegd ervaar ik bij Blueskye en Mastodon dezelfde onrust als ik op gegeven moment ervoer bij Twitter. Als je niet oppast blijf je maar in die tijdlijn scrollen. Op zoek naar berichten die iets met je doen. Of weerzin oproepen en nopen tot een reactie of juist een gevoel van herkenning en instemming bij me losmaken. Het dwangmatige karakter van te vaak te lang die tijdlijn doorscrollen ergert me. Het voelt bijna net zo verslavend als roken. Toen ik nog rookte voelde ik ook de hele dag de onrust om weer een peuk te moeten opsteken.

Dus heb ik voor de zoveelste keer mijn Bluesky en Mastodon apps van mijn iPhone verwijderd. In de hoop dat blogposts doorzetten naar deze platforms voldoende zal blijken te zijn. En zo niet, dan moet ik mezelf maar dwingen alleen op mijn MacBook deze platforms te checken. Dan heb ik toch weer een extra drempel. Een vertragend effect. Zodat het minder dwangmatig is.

Waar ik van geleerd heb is dat ik beter mijn best had moeten doen mijn opleiding journalistiek aan het begin van dit millennium succesvol af te ronden.

Mijn tweede poging journalistiek te studeren was in de periode tussen 2001 en 2005. Sinds eind 1997 werkte ik bij een callcenter. Werk wat me prima afging maar waar ik niet bepaald gelukkiger van werd. Dus besloot ik in 2001 in deeltijd voor de tweede keer journalistiek te gaan studeren. Op de dinsdag en donderdagavond weer in de collegebankjes. Iets wat me naast een baan van 32 uur per week, die ik deels aan de ondernemingsraad besteedde, wonderwel best goed afging. Tot en met een deel van het derde jaar stoomde ik gestaag door.

Om te kunnen afstuderen moest ik echter een journalistieke baan hebben. De deeltijdopleiding was vooral bedoeld voor journalisten die de opleiding nog niet gevolgd hadden. Als callcentermedewerker schadeverzekeringen deed ik niet echt aan journalistiek. Wel probeerde ik nog elder verworven competentiepunten te verzilveren door van mijn werk vrij te nemen en vakantieuren en ouderschapsverlof op te nemen en in die ‘vrije’ tijd een meewerkstage te lopen bij interne communicatie van ABN AMRO, bij het personeelsblad Bankbreed. Een leuke en succesvolle stage.

Vader worden in januari 2004 en mijn moeder een jaartje later in februari 2005 verliezen waren echter twee te ingrijpende gebeurtenissen om de studie succesvol af te ronden. Ik deed de aanname dat het niet zou lukken en schreef me uit.

Achteraf op dat moment terugkijkend had ik wel wat minder snel bij de pakken mogen gaan neerzitten. En mogen kijken of desnoods met studievertraging afstuderen toch niet mogelijk was geweest.

Jaren later lukte dat immers wel, toen ik mij in 2018 alsnog inschreef voor de voltijdsopleiding, vijf maanden stage ging lopen en als een heuse werkstudent voor twee dagen in de week een baantje ernaast had. Had ik dat in het collegejaar 2004-2005 gedaan dan was ik 15 jaar eerder afgestudeerd. En had ik misschien nog wel iets van een journalistieke carrière kunnen opbouwen.

Er was een tijd nog niet zo lang geleden waarin het woord verbinding enorm populair was. Van dit soort modewoorden die te pas en te onpas gebruikt worden krijg ik altijd enorme jeuk. Het klinkt zo onoprecht. Zo gekunsteld.

Wat pas echt leuk is is dat het je gewoon overkomt. Dat je niet verwacht in verbinding te komen met mensen, maar het gewoon spontaan gebeurt. Daar kan ik echt enorm vrolijk van worden. Deze week overkwam me dat maar liefst twee keer. Gisteren en vandaag.

Kleine startup

Gisteravond rond een uur of 18.00 werd ik gebeld door een onbekend maar zichtbaar mobiel nummer. Het bleek een jonge vent te zijn die me vertelde dat ik bij een bedrijf mijn telefoonnummer had achtergelaten in ruil voor een kortingscode. Hij vroeg of ik twee minuten tijd had. Dat had ik wel.

Wat volgde was een ronduit gezellig gesprek over van alles en nog wat. Over het product. Over het bedrijf. Dat het een kleine startup was met vier medewerkers. Twee technische jongens die het product ontwikkeld hadden, hijzelf die de sales deed en een man die de reparaties deed én een klein beetje sales.

Muzikant

Waarom het zo’n leuk gesprek werd? Omdat zijn bevlogenheid, zijn betrokkenheid bij het bedrijf opviel. Voor mij reden om als gepokt en gemazelde oud callcentermedewerker de regie van het gesprek over te nemen. “Volgens mij ben je niet van een ingehuurd callcenter hè?”, vroeg ik hem. “Je klinkt zo betrokken bij het bedrijf en het product.” Het ijs was meteen gebroken en een geanimeerd gesprek volgde.

Aan het eind van het gesprek kwam ik terug op zijn uitspraak dat hij ook muzikant is. Ik vroeg hem of hij op de bekende platforms zoals Spotify of YouTube te vinden was. Dat bleek het geval. Hij gaf mij zijn naam en ik zocht hem gelijk op. Om na afloop van ons prettige gesprek zijn muziek te gaan luisteren.

Iets drinken

Tweede prettige ontmoeting was vanavond. Het product waarvoor de bevlogen salesmedewerker mij gebeld had werd nauwelijks gebruikt op Marktplaats aangeboden voor een bedrag dat 25% lager lag dan de nieuwprijs. Mijn zoon deed een bod dat 32% lager deed dat direct geaccepteerd werd.

Omdat hij nog nooit iets bij verkopers zelf had opgehaald vroeg hij of ik voor de zekerheid mee wilde. Uiteraard. Geen probleem. Tien minuten fietsen van ons huis liepen we vanavond een smalle, steile houten trap op van een bovenwoning in het centrum van Zwolle. Een jonge vent en zijn vrouw heten ons hartelijk welkom en vroegen of we iets wilden drinken. Een prettig gesprek over de koptelefoon, het bedrijf erachter en van alles en nog wat volgde. Ook dit was een fijne en ontspannen ontmoeting. Zo eentje waar je energie van krijgt.

Kortom, verbinding leggen moet je niet als één of andere modegril willen opleggen, maar gewoon doen. Dat is veel leuker!

De ene dag kost het me meer moeite dan de andere dag om een onderwerp voor mijn dagelijkse blogpost te bedenken. Vandaag is dat dankzij bovenstaande daily prompt van WordPress niet het geval. Ik weet zonder aarzelen direct wat ik kan beschrijven.

Meerdere familieleden van mij hebben mij als kind vaak langere tijd in huis genomen als dat nodig was. Als mijn bipolaire moeder met een rechterlijke machtiging opgenomen was in een psychiatrisch ziekenhuis. Soms hoefde dat maar voor een paar maanden. Soms duurde het wel 1,5 jaar. De ene keer woonde ik bij mijn opa en oma. Een volgende keer bij mijn oom en tante.

Doordat ik in mijn kindertijd op mijn familieleden kon terugvallen bleef mij pleegzorg of kindertehuizen bespaard. Iets waar ik ze ook nu op zesenvijftigjarige leeftijd nog steeds dankbaar voor ben.

Er was een tijd waarin ik nog met contant geld op zak rondliep. Als er dan een collectant langs de deur kwam voor een gift dan deed ik steevast 1 gulden en later 1 euro in de collectebus.

Als early adopter ging ik vrij snel over op elektronisch betalen. Kan me de chipknip nog goed herinneren. Goede doelen wisten in eerste instantie niet op deze ontwikkeling in te spelen. Tot de eerste collectant met een plankje langskwam met daarop een QR code. Het argument dat ik geen contant geld meer op zak had werd mij uit mijn handen geslagen.

Nogal veel

Deze week kwam iemand van de Hartstichting langs. Hij had weer een ouderwetse collectebus bij zich, met daarop een sticker met een QR code. Nu had je de keus. Slimme zet van ze. Een collectant met een bus voelt beter dan een collectant met een plankje. Gek genoeg alleen had de Hartstichting als basisbedrag 6 euro ingevuld. Nogal veel als je het mij vraagt. De collectant zelf had zich daar ook over verbaasd, want het eerste wat hij zei was dat ik het bedrag ook kon aanpassen. 3 euro maakte ik er van.

Vanmiddag was er bij mij in de wijk weer het evenement Muziek in de Tent, waarbij bandjes optreden in zo’n ouderwetse muziektent op het plein. Er komt altijd heel veel volk op af. Een gezellige drukte is het dan. Echt zo’n gebeurtenis waarbij je beseft in een leuke wijk te wonen.

Basisbedrag

Mensen van de stichting die deze activiteit draaiende houden kwamen ook langs met een collectebus. Ook hier weer met een QR code er op geplakt. Dit keer was het basisbedrag een schamele 1 euro. Een strategie waar je mij veel sneller mee wint dan de hoog inzetten koers waar de Hartstichting voor kiest. Dit keer koos ik voor 5 euro.

Vanochtend aan een nieuwe misdaadserie begonnen. Dit keer geen Scandinavische of Engelse, maar een Franstalige zesdelige reeks over de ontvoering van twee elfjarige vriendinnetjes 5 jaar geleden.

Vijf jaar na de ontvoering botst de broer van één van de ontvoerde meisjes skateboardend een berg afdalend met een auto. Hierin zit een man uit het dorp en één van de ontvoerde meisjes. Het meisje weet op tijd uit de auto te springen. De man stoet met zijn auto het ravijn in en komt om.

Ondergrondse bunker

In eerste instantie denkt de van buiten het dorp ingevlogen politie dat de verongelukte man de ontvoerder is. Niets is minder waar. Hij heeft het meisje dat in zijn auto zat bevrijd uit een ondergrondse bunker in het bos. Maar wie was de ontvoerder dan? Was het dan toch de vader van één van de meisjes die vijf jaar geleden geen goed alibi had? Was het wel iemand uit het dorp? Of was het toch iemand van buiten het dorp? En wat weet het meisje dat bevrijd is? Kan zij vertellen wie haar en haar vriendin ontvoerd heeft?

Kijk Rivière Perdue vanaf vanavond op NPO 3 vanaf 20.20 uur. Twee afleveringen per keer. Afleveringen 3 en 4 op 19 april en de afleveringen 5 en 6 op 26 april aanstaande.

Alweer bijna twee weken geleden ging ik samen met mijn partner naar Freek de Jonge. Een voorstelling opgehangen aan het derde boek van zijn autobiografische trilogie. Geen idee wat ik er van moest verwachten. Zou het een saaie lezing worden?

Gelukkig was het allesbehalve een lezing. Het was een heuse cabaretvoorstelling. Waarin De Jonge nog behoorlijk energiek zijn stinkende best deed. Net als Herman van Veen is Freek inmiddels 80. Ik vind het verbazingwekkend hoe beide tachtigers nog zo scherp van geest en fit van lijf zijn. Kan me amper voorstellen dat ik op die leeftijd nog zo fit ben.

Ik heb genoten van de voorstelling. Op een gegeven moment kwam hij uit op een aantal kernwoorden, rondom het woord vertrouwen. Als het zou kunnen zou ik terug willen spoelen en het nog eens op mijn gemak op me in willen laten werken. Is was het zo ontzettend met hem eens. Vond het zo treffend geformuleerd. Hopelijk komt ook deze voorstelling te zijner tijd op televisie.

Ik ga tegenwoordig vaker naar theater of muziekoptredens en vind dat toch wel een enorme verrijking van mijn leven.

Welke activiteit is voor jou levensverrijkend?