Als ik iets lastig vind dan is het wel een bio over mezelf te schrijven voor mijn blog. Wat zeg je over jezelf en hoe spreek de lezer toe?
Schrijf je gewoon in de ik-vorm of doe je het toch in de derde persoon enkelvoud. Dat eerste is natuurlijk veel persoonlijker. Het tweede creëert weer genoeg afstand om schaamteloos de loftrompet over jezelf af te steken.
Ik vind hem lastig. Gelukkig leest toch geen hond dit blog. Maak ik me eigenlijk druk om niks. Al zou ik hier volstrekt poep praten dan valt het nog niemand op. Toch?
In de zomer van 2018 liep ik stage bij de regionale omroep RTV Oost. Voor de tweede keer. Een periode die ook wel bekendstaat als komkommertijd. Een nieuwsluwe periode. Behalve dit jaar. Dit jaar was het droger dan het lange tijd geweest was.
De laatste keer dat extreme droogte Nederland teisterde was in 1976. Kijkend naar de KNMI droogtemonitor bleef 2018 lange tijd onder dit recordjaar, om vervolgens in midden juli toch alsnog 1976 te overtreffen.
De actuele KNMI Droogtemonitor van vandaag.
De ene zijn dood is de ander zijn brood zeggen ze wel eens. In zekere zin gold dat ook voor mij dit jaar. In plaats van een gezapig voortkabbelende stage te volbrengen was het nu immers een hele dynamische periode. Vanuit journalistiek oogpunt gezien prachtig dus.
We maakten speciale themauitzendingen en als stagiair had ik de mazzel me extra in de materie te kunnen verdiepen. Dus verdiepte ik me in de noodscenario’s, alle informatie op het gebied van watermanagement op www.rijkswaterstaat.nl en werd in korte tijd een waterexpert. Met als gevolg dat mijn stage niet voortkabbelde maar een heerlijke dynamische periode was.
Afbeelding van Rijkswaterstaat waarin het waterbeheer van Nederland weergegeven wordt.
Waarom ik hier ineens over begin? Omdat ik vandaag in de NRC een artikel over het in de toekomst anders moeten omgaan met water lees. Was het vroeger bij wateroverlast in natte periodes gebruikelijk water zo snel mogelijk via de rivieren naar zee af te voeren, nu moeten we water meer vasthouden. Zodat we water hebben als het droger is. En droger wordt het.
In 2018 was het voor het eerst sinds 1976 extreem droog. Een droogte die voor de boeren, scheepvaart en waterbeheerders in Nederland in dat jaar tussen de 450 en 2080 miljoen euro schade opleverde.
Gek eigenlijk dat de droogte van dit jaar tot nu toe veel erger is dan in 1976 én 2018 maar dat je er niemand over hoort? Is er ineens geen urgentie meer? Het is dat ik tegenwoordig journalistiek niet actief ben, anders zou ik op zoek gaan naar antwoorden.
Vanavond de laatste aflevering gezien van de vierdelige BBC serie rond de verdwijning van en de moord op de twee jonge 16 jarige meisjes Geraldine Hughes en Pauline Floyd in Wales in september 1973.
Heen en weer switchend van 2002 naar 1973 en weer terug wordt minutieus uiteengezet hoe destijds het politieonderzoek uitgevoerd werd. Welke fouten gemaakt werden en hoe onterecht de eerdere moord op Sandra Newton in juli van dat jaar niet bij het onderzoek betrokken werd. Hoe op een gegeven moment het grootschalige politieonderzoek stopgezet wordt en de moordenaar onbekend blijft.
Monomane rechercheur
Vijfentwintig jaar later wordt alsnog een bruikbaar DNA spoor gevonden. Wat er toe leidt dat het onderzoek heropend wordt. Maar weer dreigt onbekend te blijven wie de drie meisjes destijds vermoord heeft. Eerst het DNA van 500 verdachten zien te verkrijgen en te vergelijken met het gevonden spoor is als het schieten op een mug met hagel. Het kost veel tijd, energie, moeite en vooral geld maar leidt nergens toe.
Ondertussen neemt de druk om ook nu het onderzoek stop te zetten toe. Resultaten blijven immers uit terwijl juist in die periode fors wordt bezuinigd op de politie. Toch zet de monomane rechercheur die ook bij het oorspronkelijke onderzoek betrokken was door. Samen met zijn twee collega’s en hun superieur Jackie blijven ze verwoed proberen deze cold case op te lossen.
Toegevoegde waarde
Besloten wordt het over een andere boeg te gooien. Het DNA van de vermoedelijke dader wordt op bijzonderheden onderzoekt en vergeleken met mogelijk familiare DNA. Dit levert een hit op met iemand die de zoon van de vermoedelijke dader is.
In het begin moest ik wennen aan het veelvuldig heen en weer gaan van 1973 naar 2002 en weer terug. Meestal ergert dit me. Lijkt het amper van toegevoegde waarde te zijn. Zoals Lucy Mangan in de recensie van de serie in The Guardian terecht opmerkt is dat nu anders. het is noodzakelijk en verhelderend.
Survivors guild
Artikelen teruglezend valt op hoe het de mensen in de regio waar dit alles plaatsvond van hun stuk bracht. In Port Talbot en omgeving gebeurden nooit dit soort schokkende geweldsmisdrijven. Nu bleek dankzij het DNA onderzoek van 25 jaar later zelfs dat het om een seriemoordenaar ging.
Wat ik zelf het meest opvallende aan de serie vond was niet eens het politieonderzoek. Nee, de manier waarop twee gebeurtenissen in 1973 voor altijd het leven van de betrokkenen tekende dat is waar het volgens mij echt om gaat in deze reeks. Zowel het leven van de ouders van de vermoorde meisjes, de rechercheur als de vriendin die haar hele leven aan survivors guild leed omdat haar vader voorkwam dat ze met haar vriendinnen op stap ging.
Al met al voor de mensen met een NPO Plus abonnement een serieuze kijktip.
Ik slaap al een tijdje slecht. Zo slecht dat het me na een paar dagen begint op te breken en ik in het weekend moet bijslapen.
In slaap vallen is geen probleem. Ik leg mijn hoofd op mijn kussen en ben al zo goed als vertrokken. Maar doorslapen dat is het probleem. Te vaak word ik tussen 03.00 en 03.30 uur wakker. En dan ook gelijk klaarwakker hè. Omdraaien en weer in slaap vallen lukt dan te vaak niet.
Nu moet ik zeggen dat ik mijn brein tot vlak voor het naar bed gaan ook nog te actief houd. Door op de mobiel bezig te zijn of nog tv te kijken. Beter zou ik een uurtje voor bedtijd al wat ontspannends gaan doen. Zonder al teveel visuele prikkels. Een boek lezen bijvoorbeeld.
Daarom ga ik nu wat eerder dan anders naar bed en pak een boek. Eens kijken of dat een positief effect heeft. Trusten.
Vandaag een interessant interview met handelseconoom en Nobelprijswinnaar Paul Krugman in de NRC gelezen. Een intellectueel die zijn kritiek op Trump en hofhouding niet onder stoelen of banken steekt.
Ik kan natuurlijk onmogelijk het hele artikel overschrijven. Dat zou pure plagiaat zijn. Wil je het lezen neem dan dus vooral een abonnement op de NRC. Wel kan ik proberen de in mijn ogen meest interessante punten aan te stippen:
Na zessen houdt Krugman het nieuws voor zover dat lukt buiten de deur.
Als zeer fel anti-Trump criticus is hij nog niet bang bij zijn terugkeer naar de VS gearresteerd te worden. “Maar over zes maanden misschien wel”, aldus Krugman.
Volgens Krugman leven we in een tijd zoals we die sinds de jaren dertig niet meer hebben meegemaakt.
Al met al best pittige uitspraken dus.
Wat ik mensen ook wel eens hoor uitspreken is de angst voor een burgeroorlog. Krugman spreekt zelf hardop uit dat er in de VS misschien wel een kleurenrevolutie komt.
Een kleurenrevolutie? Ik dacht in eerste instantie direct aan de Oranjerevolutie in Oekraïne. Had ook het idee dat die opstand hetzelfde was als de Maidan opstand. Niet is echter minder waar. De Oranjerevolutie vond plaats tussen november 2004 en januari 2005, na de nogal omstreden verkiezingswinst van Viktor Janoekovytsj.
Deze Oranjerevolutie leidde uiteindelijk tot nieuwe verkiezingen met als winnaar oppositiekandidaat Viktor Joesjtsjenko.
Janoekovytsj verdween echter niet volledig van het politieke strijdtoneel, maar wist de presidentsverkiezingen van 2010 te winnen. Tot hij uiteindelijk in februari 2014 na de maandenlange Euromaidan protesten het veld moest ruimen.
Meer weten over de Maidan revolte? Kijk dan naar onderstaande video.
Of ik stem tijdens verkiezingen? Uiteraard! Sterker nog, ik kon niet wachten tot ik 18 was en voor het eerst een stemhokje in mocht stappen om met het rode potlood een rondje rood te mogen inkleuren.
Ben ik dan onverdeeld positief over de politiek? Over politieke partijen en de politici die haar vertegenwoordigen. Nee, niet bepaald. Maar ik ben er wel van overtuigd dat de Westerse democratie de minst slechte vorm is waarop een maatschappij kan worden ingericht.
Iedereen die zich creatief probeert te uiten kent het fenomeen van de innerlijke criticus. Het stemmetje dat zegt dat iets niet goed genoeg is. Ik ook. Bij mij is het zelfs zo erg dat ik wekenlang elke dag een blog kan bijhouden en alles uiteindelijk toch weer weggooi.
Dan vind ik bijvoorbeeld dat de post die ik schreef te persoonlijk is. Dat ik dat niet zomaar aan het grote publiek had moeten toevertrouwen. Achteraf heb ik er vaak spijt van alles weggegooid te hebben. Zo was ik rond mijn 47ste fanatiek aan het vloggen. Zo fanatiek dat ik er zelfs de aandacht van RTV Oost mee trok. Toen er vervelende reacties kwamen heb ik vrij resoluut eerst het kanaal op zwart gezet, om vervolgens alle video’s te wissen. Iets waar ik nog steeds wel een beetje spijt van heb.
Dus besloot ik zo’n drie weken geleden niet alleen weer opnieuw te gaan bloggen, maar ook de lat lager te leggen. Qua onderwerpen en kwaliteit van het geschrevene dan. Niet qua frequentie. Ik moet namelijk elke dag van mezelf een blogpost publiceren. De ene keer gaat dat makkelijker dan de andere keer. Soms doe ik het nog op het allerlaatste moment, zoals nu om 23.51 uur. Maar, het belangrijkste is dat ik het doe. Het lukt me vol te houden en elke dag een bericht te plaatsen.
Maar dat niet alleen. Toen ik gisteren door de afgelopen weken bladerde bekroop mij ook een gevoel van tevredenheid. Het zag er eigenlijk best wel prima uit. Dus probeer ik de komende weken nog even het dagelijks bloggen vol te houden. Misschien gaat uiteindelijk de frequentie wel naar meerdere keren per week of wekelijks, maar vooralsnog bevalt me dit prima.
Beschrijf een risico dat je hebt genomen waar je geen spijt van hebt.
Ik ben niet echt impulsief. Laat staan een avonturier. Toch heb ik achteraf best een risico genomen door op 11 augustus 1999 in Noord-Frankrijk de algehele zonsverduistering te willen zien.
Na veel wikken en wegen besloot ik dat ik toch naar Noord-Frankrijk moest rijden. Simpelweg omdat daar volgens een bepaald schema de zonsverduistering het beste te zien zou zijn. Veel beter dan in Nederland.
Lasbrillen
Voor ik kon vertrekken moest ik nog wat hindernissen overwinnen. Vrij krijgen van het werk lukte in eerste instantie niet. De bezettingsgraad zou dan door haar ondergrens zakken. Aangezien ik echter al een paar jaar geen vakantie had opgenomen in de zomerperiode was er gelukkig een uitzondering mogelijk.
Vervolgens was er nog de uitdaging van het bemachtigen van een eclipsbril. Die waren simpelweg stijf uitverkocht. Zelfs lasbrillen waren er nauwelijks nog. Gelukkig wist ik nog net eentje bij een bouwmarkt op de kop te tikken. Sloopte het glaasje eruit en nam dat mee om mijn ogen te beschermen.
Langs de kant van de weg
Mijn vervoersmiddel was een aftandse tweedehands Renault 5 GTI die ik voor een prikkie op de kop had getikt. Niet echt betrouwbaar dus. Ook was met de auto naar het buitenland gaan best een uitdaging. Ik had immers nog maar enkele jaren mijn rijbewijs. Was nog nooit met de auto in het buitenland geweest.
Daar ging ik dan uiteindelijk. Op 10 augustus ‘s avonds vertrekken en zo ver mogelijk zien te komen voor de volgende ochtend de verduistering zich zou voordoen. Nog wel even langs de kant van de weg slapend, maar daarna ook snel weer verder rijdend. Met een voorbereiding van nul komma nul.
Lekker goedkoop
Ik had zegge en schrijve 25 gulden in mijn portemonnee. Had er geen rekening mee gehouden dat je in België en Frankrijk met andere valuta betaalde en er geen moment bij stilgestaan dat Frankrijk tolwegen kende.
Op de heenweg besloot ik in Luxemburg te tanken. Lekker goedkoop immers. Helaas bleek ik bij dat hele grote tankstation vlakbij de grens niet met mijn Nederlandse bankpas te kunnen betalen. Dus tekende ik een verklaring, liet mij vertellen dat een dorpje verderop een pinautomaat was en ging geld proberen te pinnen.
Franse gendarmerie
Hoewel het een heel klein dorpje was kon ik de geldautomaat niet vinden. Wel zag ik aan een ogenschijnlijk gewoon woonhuis een bord met daarop politie vermeld hangen. Eenmaal bij de ingang zag ik door de ruit van de voordeur net nog hoe de agent zijn uniform aantrok. Hij wist mij te vertellen waar de geldautomaat was. Niet veel later reed ik terug naar het tankstation, betaalde alsnog en vervolgde mijn weg.
Vlak voor de zonsverduistering zou beginnen werden we door de Franse gendarmerie de snelweg afgedirigeerd. Ineens stond ik tussen een grote groep anderen te wachten op wat komen zou. Er heerste een gespannen stemming. We keken op een uitgestrekte akker met hooibalen uit toen ineens als een soort rolgordijn de duisternis zich van de horizon over de akkers richting ons parkeerterrein uitrolde.
Arnhemse tandarts
Ineens was het niet pikkedonker maar wel heel erg schemerig. Alle vogels waren stil. Dankzij mijn lasglas kon ik recht in de zon kijken. De slagschaduw van de maan trok langzaam over de zon. Tot alleen die stralenkrans die je van foto’s kent zichtbaar was. De ervaring was intens en overweldigend. Ineens begon iedereen spontaan te klappen. Niet veel later was alles weer binnen een paar minuten normaal. De vogels kwetterden weer uit volle borst.
Naast mij stond een tandarts uit Arnhem met zijn twee zoons naar het spektakel te kijken. Toen ik hen over de tolweg hoorde praten sloeg me de schrik om het hart. Ik had alleen maar 25 gulden bij me! Dus sprak ik de Arnhemmer aan en vroeg hem of ik misschien met mijn bankpas kon betalen. Volgens hem niet. Gelukkig ontpopte hij zich vervolgens als mijn redden in nood. “Rijd maar achter me aan, dan betaal ik ook wel voor jou als we langs de tolpoort moeten.” Zo gezegd zo gedaan. Na de tolpoort parkeerden we de auto en betaalde ik hem de 25 gulden die ik bij me had.
Heelhuids terug in Kampen
Proberen te voorkomen dat ik weer op een tolweg zou terechtkomen reed ik via allerlei landweggetjes naar een klein plaatsje waar ik op het dorpsplein bij de flappentap extra veel geld tapte. Gelukkig maar, want niet veel later terug op de snelweg ging mijn olielampje branden. Niet wetende dat je eigenlijk zo snel mogelijk aan de kant van de weg moet gaan staan reed ik door tot de eerstvolgende benzinepomp waar ik een klein flesje motorolie kocht. Voor een godsvermogen, want omgerekend bleek die halve liter ruim 100 gulden te zijn. Er werd overduidelijk geprofiteerd van de zonsverduistering.
Gelukkig lukte het wel heelhuids Kampen weer te bereiken. Een onuitwisbare indruk rijker.
Zeker heb ik ooit gekampeerd. Niet van huis uit. Als alleenstaande moeder met een Wajong uitkering had mijn moeder niet echt de financiële middelen om regelmatig met me op vakantie te gaan. Als we gingen dan was het samen met opa en oma, die een huisje in de bossen van Norg huurden.
Kamperen deed ik met de padvinderij, oftewel de scouting. Geen idee hoelang ik daar bij gezeten heb, maar het moet toch zeker een aantal jaren geweest zijn. En in die jaren gingen we ieder jaar met de groep kamperen. Soms met heerlijk weer. Soms in de stromende regen. Kampeervakanties waar ik dierbare herinneringen aan heb.
Andere kampeervakanties waar ik dierbare herinneringen aan heb is toen ik een keer samen met mijn zoon één nachtje gekampeerd heb. Dat was zo ontzettend leuk. Dus ja, gekampeerd heb ik wel eens.
Mij vragen over welke onderwerpen ik graag praat is een totaal onmogelijke vraag. Voor ik ook maar het prilste idee had journalistiek te gaan studeren was ik al een regelrechte nieuws- en informatiejunk. Ik leek wel een spons.
Dit zorgde ervoor dat mijn oudoom ooit over mij zijn onder de indruk te zijn over mijn brede algemene ontwikkelingen. Je kon het zo gek niet bedenken of hij kon er met mij over praten. Dat vond hij mooi. Misschien dat daarom ook de onderwerpen van de blogposts op dit blog echt alle kanten opschieten.
Een echte niche heb ik niet. Ik schrijf over alles wat me bezighoudt. Van politiek tot muziek en nieuws in de meest brede zin van het woord.Toch is elke dag een blogpostje tikken ook dan best lastig. Vandaag was ik het zelfs bijna vergeten en dreigde ik mijn streak van ongeveer drie weken te verliezen.
Misschien straks ChatGPT even vragen om 31 blogpost ideeën voor de maand mei. Ben benieuwd wat er dan uitrolt.
