De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens luidt het gezegde. Daar moest ik aan denken toen ik er gisteren niet meer aan toegekomen was een blogpost te schrijven. Sinds ik twee weken geleden weer begon met bloggen lukte het me elke dag een bericht te schrijven en te publiceren. Het was ook een doel op zich. Een streven. Een voornemen. Niet altijd even makkelijk, maar wel gedaan. Tot gisteren dus.
Was er gisteren dan niks om over te bloggen dan? Nee, juist wel. Twee blogwaardige gebeurtenissen zelfs. Het kwam er alleen niet van. Daarom vandaag alsnog maar over de gebeurtenissen van gisteren een blogje geschreven. Dan haal ik het wel in. Of is dat valsspelen?
Een Afrikaan op Groenland
Sinds kort leest mijn zoon mijn blogs ook. Bij het lezen van mijn posts kwam hij ook het bericht van 8 april tegen. Waarbij de daily prompt van WordPress me er toe aanzette om over het boek ‘Een Afrikaan op Groenland‘ te schrijven. Een boek dat zeer waarschijnlijk boven op zolder in één van de vele verhuisdozen ligt. Waarschijnlijk ver weg en onbereikbaar achterin. Voor hem reden om al googelend op zoek te gaan naar een betaalbaar tweedehands exemplaar. Om zijn vader mee te verrassen. En gisteren was het zover. Stevig ingepakt in een groot stuk bruin inpakpapier dichtgeplakt met duct tape. Wat een verrassing! Echt verschrikkelijk lief van hem. De kanjer. Dit weekend maar eens in beginnen te lezen.
Sylvie Kreusch
Gisteravond een keertje in mijn eentje naar Hedon geweest om een optreden bij te wonen. De Gentse zangeres Sylvie Kreusch zou er optreden. Eerlijk gezegd kende ik haar nog niet. Iets wat wel had gekund, omdat ze immers met haar ex-vriend Maarten Devoldere in de behoorlijk bekende band Warhaus heeft gezeten. Een band die zangeres en fotomodel Kreusch in 2016 verliet om zich te storten op een solocarrière.
Dat ik Kreusch op het spoor kwam had te maken met het idee dat ik ongeveer een jaar geleden kreeg om vaker concerten te bezoeken. Met het prachtige poppodium Hedon bij mij om de hoek is het dan best logisch eens te kijken wat daar speelt. Zo gezegd, zo gedaan. Zo nu en dan kijk ik naar de laatste boekingen op www.hedon-zwolle.nl en, lees van de voor mij onbekende artiesten de beschrijvende teksten én check hun muziek op Spotify. Bevalt het me dan denk ik niet te lang na en koop een kaartje. Op deze manier ontdekte ik Jonathan Jeremiah en trakteerde ik mezelf op optredens van Rondé, Son Mieux en Johan. Deze drie bezocht ik samen met mijn zoon, maar vanavond dus voor het eerst weer eens alleen naar een concert.
Het was een goede show. Lekkere muziek. Veel nummers. Je moet alleen niet gevoelig zijn voor epilepsie, want de stroboscopische lamp werd vol overgave veelvuldig gebruikt. Een wat ouder publiek ook als je het mij vraagt. Wat ik wel apart vond was dat Sylvie Kreusch amper contact met het publiek legde. Als je dan het publiek minder meekrijgt dan je zou willen is dat op zich ook niet zo verrassend toch?
Hoe dan ook, ik heb genoten. Het enige kaartje wat ik nu nog klaar heb liggen is voor een optreden van Typhoon ergens in oktober. Misschien toch binnenkort maar weer eens kijken of er nog wat interessants optreedt.
