Michel ten Hoove Wie schrijft blijft

C’est le ton qui fait la musique

C

Het is de toon die de muziek maakt. Des te verbazingwekkender vind ik het dat de toon in het publieke debat steeds agressiever wordt. Steeds meer verhardt. Niet alleen ver van mijn bed, ook dichtbij zie ik steeds minder ruimte voor nuance. Minder ruimte voor het redelijke midden.

De politieke partijen in het midden raken geleidelijk aan steeds meer macht kwijt. Het vertrouwen van de burger in de politiek neemt af. Mensen radicaliseren meer en meer. Hoewel we in een vreemdzaam, welvarend land van melk en honing leven wordt er gesproken over dictatuur, medische apartheid en oorlog. Alsof de anarchisme geen marginaal clubje is maar een breed gedragen gevoel.

Jarenlang wist de PvdA tussen de 20 en 35 procent van haar kiezers aan zich te binden. Waarmee de sociaal-democratie naast de christen-democratie en het liberalisme een serieuze politieke stroming met een brede basis vertegenwoordigde. Nu is diezelfde PvdA een marginaal clubje. Bijna net zo groot (of klein) als Groen Links en het CDA.

Mezelf censureren

Kijk je naar het huidige politieke landschap dan lijkt ieder maatschappelijk smaldeel wel met een politieke partij in de Tweede Kamer vertegenwoordigd te zijn. Het tweepartijenstelsel is ook allesbehalve zaligmakend, maar 18 partijen versnippert de boel daarentegen wel heel erg. Bovendien lijkt het eerlijke debat steeds meer te veranderen in haat, nijd en het uitwisselen van verharde standpunten. Waarbij men niet meer openstaat voor de andere visie.

Ik merk dat ik het steeds beklemmender vind. Ook al wil ik mezelf niet censureren, toch houd ik me steeds vaker in. Ga discussies uit de weg. Zet mensen op Twitter op negeer of blokkeer ze om mijn tijdlijn aangenaam te houden.

Goedpraten van gedrag

Steeds vaker verkondig ik geen standpunt. Neem ik openlijk geen stelling. Diep van binnen voelt het laf. Was dat ook niet de reden waarom er zo ontzettend veel Joden in de Tweede Wereldoorlog konden worden weggevoerd naar de concentratiekampen? Omdat men zweeg. Het conflict vermeed. Alles op alles zette om maar zo geruisloos mogelijk door te gaan met leven. Hoe onbehagelijk men zich ook bij de ontwikkelingen voelde.

Minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge keerde Baudet gisteren de rug toe. D66 en Groen Links verlieten gisteren tijdelijk de Tweede Kamer uit protest tegen recente uitspraken van de Forum voor Democratie leider. Ik begreep dat. Het goedpraten van Baudets gedrag en het veroordelen van de reactie daarop begreep ik daarentegen niet. Ergens is een grens bereikt.

Vriendschappen staan onder druk. Een wig wordt gedreven tussen hele gezinnen en families. Als je me dit twintig jaar geleden had voorspeld had ik het niet zien aankomen. Had ik je misschien zelfs uitgelachen. Nu denk ik vooral terug aan de morele meetlat die mijn opa en oma hanteerden.

Goed of fout

Was iemand in de oorlog goed of fout geweest? Zo werd iedereen door hen beoordeeld. Toen was het begrijpelijk omdat de oorlog nog vers in het geheugen lag van de overleveraars. Nu wordt diezelfde oorlog gerationaliseerd en gebagatelliseerd omdat het voor veel mensen slechts een abstract gegeven is.

Over de auteur

Michel ten Hoove

Gadgetsgek. Heeft notitieboekjes- en pennentik. Trots op zijn zoon. Na 31 jaar afgestudeerd aan opleiding journalistiek. Nieuwsjunk. Klantenservicemedewerker.

Reageer

Door Michel ten Hoove
Michel ten Hoove Wie schrijft blijft