Michel ten Hoove Wie schrijft blijft

Muziekminnend

Muziek betekent veel voor me. Luisteren naar muziek is me ook met de paplepel ingegoten door een uiterst muzikale muziekminnende moeder. Het had niet veel gescheeld of een beslissing van haar had mijn geboorte in de weg gestaan.

Als zestienjarig meisje ging ze met haar ouders op een busreis door Duitsland. Volgens het verhaal zoals zij mij dat later vertelde kwamen ze op een gegeven moment in een hotel Hannovers Munden. Er speelde daar een heuse bigband. Hoe het er zo van gekomen is weet ik niet, maar niet veel later stond mijn moeder op het podium de laatste hits te zingen. Verder niks bijzonders. Tot ze weer terug was in Groningen.

Ein Hollandisches mädchen

Op een gegeven moment meldde zich een Duitse producer. Mijn moeder had zo bleek groot in de lokale krant gestaan, met als kop boven het artikel ‘Ein Hollandisches mädchen singt die neusten Schläger”, oftewel ‘Een Hollands meisje zingt de nieuwste hits’. Het spontane optreden in het hotel had de interesse van de Duitse producer gewekt en hem er zelfs toe bewogen om naar Groningen af te reizen. Hij bewoog hemel en aarde om mijn moeder en haar ouders zover te krijgen haar mee te nemen naar Duitsland. Een glorieuze carriëre werd haar in het vooruitzicht gesteld.

Mijn moeder durfde het echter niet aan. Met als gevolg dat ze in Groningen bleef, haar middelbare school niet afmaakte en in de horeca ging werken. Om op vierentwintigjarige leeftijd mij ter wereld te brengen en moeder te worden. Het had dus allemaal heel anders kunnen lopen.

dansles

Maar nu terug naar waar ik dit verhaal mee begon. Muziek betekent veel voor me. Als ik ergens spijt van heb is dat ik nooit een muziekinstrument heb leren bespelen. Oké, ik heb een jaartje saxofoonles gehad maar helaas nooit doorgezet. Boven op zolder ligt nog een saxofoon en met enige regelmaat denk ik er aan misschien maar weer eens saxofoonles te gaan nemen.

Mijn muziekminnende moeder luisterde veel muziek. Elke dag werd er wel muziek gedraaid. Maar dat niet alleen. Toen de middelbare schoolfeesten zich aandienden kreeg ik dansles van haar. In de woonkamer. Stoelen opzij geschoven om een dansvloer te creëren. Mijn moeder leerde me naar de maat te luisteren, zodat ik op de maat zou kunnen dansen. In het begin voelde ik me er niet altijd even gemakkelijk bij, maar uiteindelijk is het één van de dierbaarste herinneringen die ik aan mijn jeugd heb.

muzikale dna

Als ik nu losse nummers uitzoek op Spotify en mijn eigen speellijst maak kom ik vaak uit bij muziek uit het begin van de jaren tachtig. De tijd waarin ik aan het begin van mijn puberteit zat. Verrassend veel albums blijken uit het jaar 1982 te komen. Het jaar waarin ik 13 werd en de MAVO deed. Blijkbaar is vooral toen mijn muzikale DNA gevormd. Van daaruit mijn muzieksmaak zich verder hebben laten evolueren. Nu alleen nog saxofoon leren spelen.

Over de auteur

Michel ten Hoove

Gadgetsgek. Heeft notitieboekjes- en pennentik. Trots op zijn zoon. Na 31 jaar afgestudeerd aan opleiding journalistiek. Nieuwsjunk. Klantenservicemedewerker.

Door Michel ten Hoove
Michel ten Hoove Wie schrijft blijft