Michel ten Hoove Wie schrijft blijft

woonprotest

w

Vandaag was er een grote demonstratie in Amsterdam tegen de woningnood. Zoals altijd zijn er weer voor- en tegenstanders die om het hardst roepen dat toch echt zij het bij het rechte eind hebben. De tijd waarin men naar elkaar luisterde en niet vooral openstond voor het het eigen gelijk lijkt verder weg dan ooit.

Op zich heb ik veel sympathie voor de actievoerders. Ik ben het met ze eens dat de woningmarkt totaal verziekt is. Dat de prijzen van woningen op een onverantwoorde wijze de lucht in schieten. Voor mij makkelijk om te zeggen natuurlijk. Ik verkeerde bijna twintig jaar geleden immers in de gelukkige omstandigheid een huis te kunnen kopen.

De markt als zondebok

Ook ik heb als huiseigenaar mijn vermogen op papier aanzienlijk zien groeien. Ook al zit het vast in de stenen waarin ik woon. Voor mij is het uitzicht op een redelijk onbezorgd pensioen stukken rooskleuriger dan voor de mensen die niet konden kopen. Die veel te hoge huren betalen in de vrije sector. Niet in aanmerking komen voor een betaalbare huurwoning in de sociale sector. Voor wie een koopwoning een onbereikbare utopie is.

Jammer alleen dat de demonstranten gelijk weer tegen de markt tekeer gaan. Alsof het enige antwoord op alle uitwassen in de neoliberale samenleving van nu is dat je de markt de schuld moet geven. Of het nou gaat om de zorgverzekering of een woning, de markt is altijd weer de gebeten hond. De zondebok. Ik houd niet van makkelijke oplossingen waarbij altijd één zondebok aangewezen wordt. Niet bij bevolkingsgroepen, maar ook niet bij zoiets als ‘de markt’.

De politiek versnipperd

Feit is dat er te weinig huizen zijn. Dat is geen probleem dat ik komen opzetten als poepen. Nee, het is een probleem dat al veel langer speelt en alleen maar erger wordt. Toen mijn moeder eind jaren zestig een woning zocht was dat zo goed als onmogelijk. Toen ik na tien jaar op kamers gewoond te hebben een huisje zocht was dat ook dramatisch. Nu mijn zoon bijna achttien is is de woningmarkt er slechter aan toe dan ooit. Feit is dat jongeren zich zorgen maken of ze ooit wel een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen.

Uitgerekend nu lukt het niet een kabinet te vormen. Dat de politiek zo versnipperd is geraakt als nu het geval is helpt daar ook niet bij. Het oplossen van de echt grote maatschappelijke problemen is daardoor onmogelijk. Grote beslissingen kunnen er immers niet genomen worden met een demissionair kabinet aan het roer dat in waakvlamstand staat.

Wat dat betreft zou je bijna terugverlangen naar een verzuilde tijd waarin slechts twee of drie politieke partijen héél veel zetels binnensleepten. Dan kon er tenminste met visie en daadkracht aan het oplossen van problemen als de klimaatcrisis en de woningnood gewerkt worden. Zodat de jongeren die de toekomst schijnen te hebben die toekomst ook weer met wat meer vertrouwen tegemoet kunnen zien.

Over de auteur

Michel ten Hoove

Gadgetsgek. Heeft notitieboekjes- en pennentik. Trots op zijn zoon. Na 31 jaar afgestudeerd aan opleiding journalistiek. Nieuwsjunk. Klantenservicemedewerker.

Reageer

Michel ten Hoove Wie schrijft blijft